باتری های جریانی انرژی را در محلول های مایع در مخازن خارجی ذخیره می کنند – هر چه مخازن بزرگتر باشند، انرژی بیشتری ذخیره می کنند. باتریهای جریان یک راهحل ذخیرهسازی امیدوارکننده برای انرژیهای تجدیدپذیر و متناوب مانند باد و خورشید هستند، اما باتریهای جریان امروزی اغلب پس از چرخههای شارژ-دشارژ، ظرفیت ذخیرهسازی انرژی کاهش مییابند، که نیاز به نگهداری دورهای الکترولیت برای بازیابی ظرفیت دارند.
تیم هاروارد با اصلاح ساختار مولکولهای مورد استفاده در محلولهای الکترولیت مثبت و منفی و تبدیل آنها به محلول در آب، توانست باتری را مهندسی کند که در هر 1000 چرخه تنها یک درصد از ظرفیت خود را از دست میدهد. باتریهای لیتیوم یونی حتی 1000 چرخه شارژ/دشارژ کامل را هم تحمل نمیکنند.
گوردون گفت: «از آنجایی که ما توانستیم الکترولیت ها را در آب خنثی حل کنیم، این باتری با دوام طولانی است که می توانید آن را در زیرزمین خود قرار دهید. “اگر روی زمین ریخته شود، بتن را نمی خورد و از آنجایی که محیط غیر خورنده است، می توانید از مواد ارزان تری برای ساخت اجزای باتری ها مانند مخازن و پمپ ها استفاده کنید.”