به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حضرت ابوالفضل العباس، امام موسی کاظم و حضرت علی اصغر (علیهم السلام) از جمله شخصیتهایی هستند که شیعیان در زمان توسل به آنها، آنها را با لقب «باب الحوائج» میخوانند. اما سوال این است که باب الحوائج به چه معناست؟
و چرا این لقب برای این بزرگواران انتخاب شده است؟
بنابر روایت شیعه نیوز، در ادامه به تحلیل این مفهوم و مصادیق آن خواهیم پرداخت.
معنی و مفهوم «باب الحوائج»
عبارت «باب الحوائج» از دو واژه عربی تشکیل شده است:
باب به معنای “در” یا “دروازه” است.
حوائج جمع “حاجت” است که به معنای “خواستهها” یا “نیازها” میباشد.
بنابراین، باب الحوائج به معنای «دروازهای برای برآوردن حاجات» است. این لقب برای شخصی به کار میرود که توانایی برآوردن حاجات ب شهدای اهل بیت: در کتاب «شهدای اهل بیت»، در مورد حضرت عباس (ع) آمده است:
«… و هو من اکثر القابه شیوعا و انتشاراً بین الناس فقد آمنوا و ایقنوا انّه ما قصده ذو حاجةٍ بنیةٍ خالصه الاّ قضی الله حاجته.»
ترجمه: «لقب باب الحوائج یکی از مشهورترین و گستردهترین القاب حضرت عباس (ع) است. مردم به این یقین دارند که هیچکس با نیت خالص از او درخواست نکرده مگر اینکه خداوند حاجتش را برآورده کرده است.»
لقب «باب الحوائج» که به حضرت ابوالفضل العباس، امام موسی کاظم و حضرت علی اصغر (ع) اختصاص دارد، به معنای «دروازه برآوردن حاجات» است. شیعیان از این لقب برای اشاره به کسانی استفاده میکنند که در برابر خداوند، توسل به آنها موجب برآورده شدن حاجات میشود. در تاریخ شیعه، این عنوان بهویژه در توسلهای فردی و جمعی شیعیان در هنگام نیاز به برکت و دعا در برابر خداوند بهکار میرود و به عنوان یکی از راههای تقویت ارتباط معنوی با معصومین شناخته میشود.