– داستان یک خانواده طبقه متوسط است که در یک شرایط بحرانی به بررسی و ارزیابی زندگی خود می پردازند.
– فرهاد اصلانی، باران کوثری، هنگامه قاضیانی، پانته آ بهرام و حبیب رضایی بازیگران اصلی آن هستند.
– باران کوثری سال گذشته در یک نشست خبری در پاسخ به سوالی درباره این فیلم گفت: «ترجیح می دهم راجع به آن حرف نزم. فیلمی که کارگردانش دلسوزش نیست من بازیگرش قطعا دلسوزش نیستم و متاسفم برای صحنه های درخشانی که من و حبیب رضایی در آن بازی کردیم.»
– فیلم «من مادر هستم» در لیست سیاه حوزه هنری قرار دارد.
– یکی از سایت های اصولگرا در یادداشتی به قلم نویسنده ای گمنام خطاب به جیرانی نوشت: «سازنده «من مادر هستم» آنقدر عشق های ضربدری در فیلمش به وجود می آورد که انسان فراموش می کند کدام فرد عاشق کدام یک بود؟! حال بیاییم با او بحث کنیم که رهبری فرموده به عشق های مربعی و مثلثی نپردازید؟ خب خود او احتمالا در جلسه ای که این حرف زده شده حضور داشته و با توجه به ارتباطش با صدا و سیما، قطعا این حرف را شنیده. پس دیگر بحث ما با او بر سر چیست؟ او اساسا نظر رهبری را در امر فرهنگ حجت نمی داند و برای خودشان کارشناسی برتری قائل است.
– فریدون جیرانی تقریبا 2 هفته پیش در گفت و گو با «تماشا» تمام شک و شبهه ها درباره فیلمش را برطرف می کند و می گوید: «فیلم من اصلا درباره خیانت نیست و اصولا خیانتی در فیلم من رخ نمی دهد. یک سوء تفاهم باعث می شود زندگی یک خانواده از هم بپاشد. همین.»
«من مادر هستم» نه درباره خیانت است، نه درباره زنا، نه نمایش فحشاست. فیلم «من مادر هستم» یک فیلم اخلاقی است که یک نوع سبک زندگی را به چالش می کشد. بنابراین از عده ای که ندیده تحت تاثیر تحریکات پشت پرده، جوسازی ناجوانمردانه ای را علیه فیلم شروع کردند و قضاوتشان را قضاوتی اسلامی تلقی کردند دعوت می کنیم که از فردا به تماشای فیلم بنشینند و بعد از دیدن فیلم نظر بدهند.
سازندگان فیلم من مادر هستم معتقدند که شرایط اکران به دلیل تصمیم نادرست یک نهاد دولتی در معرض بحران قرار گرفته است و کسانی که به بقای سینما و حیاتش در این شرایط اعتقاد دارند باید جلوی این تصمیم نادرست بایستند. سکوت برخی از روشنفکران مسلمان داخل سینما در این رابطه توجیه پذیر نیست. ما نمی خواهیم با کسانی که این سکوت را در پیوند منافع آنها با بخشی از قدرت تحلیل می کنند، همصدا شویم.
ما هنوز آنها را دوستان سینمای ایران می دانیم. امیدواریم آنها بعدها در مقابل تاریخ دلیلی برای این سکوت خود داشته باشند. ما به دلیل همین جوسازی ناجوانمردانه نمایشمان در سینماهای محدودی صورت می گیرد، بنابراین از همه مردم عزیز که به ادامه حیات سینمای اجتماعی معتقدند دعوت می کنیم در همین سینماها به تماشای فیلم بنشینند.»