به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «احتمالاً این جمله معروف را شنیدهاید که: «با فرزند خود طوری رفتار کن که انگار فرزند همسایه است.» اگر فرزند همسایه به خانه ما بیاید، نه او را دعوا میکنیم، نه تشر میزنیم و نه با لحن نامناسب با او صحبت میکنیم، بلکه حد و حریم او را حفظ میکنیم. اما متأسفانه با فرزند خودمان اینگونه رفتار نمیکنیم!»
«احترام، در خانوادههای ایرانی معنای عامی دارد و به معنای رعایت یکسری آداب است؛ آدابی که در فرهنگهای مختلف میتواند متفاوت باشد. اما جنبه دیگری از احترام نیز وجود دارد که به معنای «دیده شدن» و حفظ «حریم» افراد است.»
بنابر روایت فارس، مرضیه کشوری کارشناسی ارشد روانشناسی و مشاور خانواده، امشب یک پل تازه کلامی را معرفی میکند.
با احترام، احترام گفتن دهان شیرین نمیشود!
او میگوید: «این جنبه فراگیرتر است و میتوان برای آن قانونهای عمومیتری تعریف کرد. احترام، عاملی است که اعضای خانواده را برای نین در رفتارهای روزمره، سادهترین کارها هم تأثیرگذارند؛ مثلاً وقتی میدانم همسرم پیاز دوست ندارد، سالاد او را جداگانه و بدون پیاز درست میکنم. این اتفاقات کوچک به آدمها در بستر خانواده احساس «دیده شدن» میدهد؛ احساس اینکه وجود دارند، مهم هستند و نظرشان شنیده میشود. این جمله طلایی باید مثل یک تابلوی راهنما در ذهن ما حک شود.
عادتهای خوب، خانواده گرم!
شاید بپرسید اگر نظر طرف مقابل بسیار دور از نظر ما بود یا حتی منطقی نبود چه؟ پاسخ این است که اولاً این گفتگو باید در بستر خانواده نهادینه شود. فرهنگ مشورت کردن باید گسترش یابد. راهکار آن هم فقط گفتگوهای کوچک، مکرر و عادت به شنیدن و گفتن است. اگر این عادت شکل بگیرد، در مواقعی که نظرات با هم متفاوت است، میتوان با گفتگو به تعادل رسید؛ یا شما راضی میشوید، یا او، یا به یک حد وسط میرسید.