در حالی که برخی داروها برای بیماری آلزایمر وجود دارد، اما آنها فقط در مراحل اولیه برای کمک به کاهش سرعت زوال شناختی یا در مراحل پیشرفتهتر برای درمان علائم شایع بیماری استفاده میشوند.
دکتر «حسینی کی. مانجی»، استاد دانشگاه آکسفورد در بریتانیا و دانشگاه ییل در ایالات متحده و از رؤسای مشترک برنامه اهداف سلامت روان دولت بریتانیا، گفت: «علیرغم پیشرفتهای اخیر در آنتیبادیهای مونوکلونال، بیماری آلزایمر و سایر بیماریهای زوال عقل همچنان یک بحران عظیم و رو به رشد در حوزه سلامت عمومی جهانی هستند. درمانهای فعلی عمدتاً بر آسیبشناسیهای منفرد، مانند از بین بردن پلاکهای آمیلوئید تمرکز دارند، اما آلزایمر فوقالعاده پیچیده است و شامل مجموعهای پیشرونده از آسیبپذیریهای سلولی، از جمله پوسیدگی میتوکندری، استرس اکسیداتیو و از دست دادن اتصالات سیناپسی است.»