عصر ایران ؛ علی خیرآبادی – جام جهانی برای فوتبال ایران تمام شد؛ جامی که بیش از هر چیز، میدان تقابل دو روایت افراطی بود. یک سو، تیم ملی را بهترین نسل تاریخ فوتبال ایران معرفی می‌کند و هر انتقادی را بی‌انصافی می‌داند؛ سوی دیگر، از شکست و ناکامی مطلق سخن می‌گوید و تمام داشته‌های این تیم را زیر سؤال می‌برد. اما واقعیت، نه در ستایش‌های اغراق‌آمیز است و نه در تخریب‌های هیجانی. این تیم نه آن‌قدر خوب بود که بتوان چشم بر ضعف‌هایش بست و نه آن‌قدر بد که همه دستاوردهایش را نادیده گرفت.
اگر کارنامه تیم ملی را بدون تعصب مرور کنیم، می‌بینیم که ایران برابر بلژیک، یکی از مدعیان اصلی قهرمانی و از قدرتمندترین تیم‌های اروپا، نمایشی منظم، باانضباط و قابل احترام ارائه داد و موفق شد امتیاز ارزشمندی کسب کند. برابر مصر نیز تیمی که با آمادگی بدنی و تاکتیکی بالایی وارد مسابقات شده بود، باز هم شکست نخورد. اما روی دیگر این سکه، توقف مقابل نیوزیلند بود؛ تیمی که با قرار گرفتن در حوالی رتبه هشتادم رنکینگ فیفا، روی کاغذ حریفی بود که ایران باید از آن عبور می‌کرد. تیمی که برای صعود نیاز به پیروزی داشت، نتوانست مقابل چنین حریفی برتری خود را به نتیجه تبدیل کند و همین مسئله، مانع صعود شد.
از منظر دفاعی، انصاف حکم می‌کند که عملکرد کادر فنی مورد تحسین قرار گیرد. امیر قلعه‌نویی ساختار دفاعی منسجم و فشرده‌ای طراحی کرده بود که توانست حملات بلژی }
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();