این “آژیر قرمز” است؛ ویروس ویرانگر منتظر اعداد و ارقام مسئولان نمی‌ماند

در پس پرده‌های سکوت، واقعیتی در جریان است؛ واقعیتی که برخی از دست اندرکاران آن را اقرار می کنند و برخی دیگر کتمان. اما این‌ها تاثیری در واقعیت ندارند.

این

ویروس پاپیلوم انسانی (HPV) در ایران به‌تازگی سروصدا کرده، اما آمارها همچنان در تاریکی مانده‌اند. گزارش‌ها هیچ عدد و رقمی را فاش نمی‌کنند، و پزشکان با پاسخ‌های مبهم از ارائه اطلاعات طفره می‌روند. اما مساله اینجاست به دلیل تقاضا، واکسن مرتبط هرازگاه با کمبودهای اساسی مواجه می شود.

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، در روزهای اخیر، خبر توقف ناگهانی فروش واکسن داخلی چهارظرفیتی «پاپیلوگارد۴»، حرف‌ها و حدیث‌هایی را در جامعه ایجاد کرده است. این واکسن که اواخر سال گذشته مجوز ورود به بازار را دریافت کرده بود، پس از تنها چند ماه توزیع، با دستور سازمان غذا و دارو متوقف شد.

 این رویداد، بهانه‌ای برای بررسی عمیق‌تر بیماری HPV (ویروس پاپیلوم انسانی) در ایران است؛ بیماری‌ای که حتی در پذیرفتن مساله بودن آن،  اختلاف نظر است‌. در این گزارش، به واقعیت‌های علمی این ویروس، میزان ابتلا در ایران و حقیقت پشت افسانه‌های رایج می‌پردازیم تا تصویری روشن‌تر ارائه دهیم.

 

اچ پی وی چیست؟

ویروس پاپیلوم انسانی (HPV) یکی از شایع‌ترین عفونت‌های ویروسی در جهان است که بیش از ۲۰۰ نوع مختلف دارد. این ویروس عمدتاً از طریق تماس پوست به پوست، به ویژه در روابط جنسی، منتقل می‌شود، اما می‌تواند از طریق تماس غیرجنسی نیز انتقال یابد. انواع کم‌خطر HPV مانند سویه ۶ و ۱۱ معمولاً باعث ایجاد زگیل‌های تناسلی می‌شوند که اغلب خوش‌خیم هستند و خودبه‌خودیون، می‌توان شیوع آن را در ایران کنترل کرد. جامعه نیاز به اطلاعات دقیق دارد تا از افسانه‌ها فاصله بگیرد و به واقعیت‌ها بپردازد. اگر این فرصت را از دست دهیم، هزینه آن را با افزایش سرطان‌ها پرداخت خواهیم کرد.

لطفا به جای انکار موضوع، علیه کسانی اقدام کنید که بی رحمانه، در ابن موضوع هم، سود تجارت بزرگشان را بر سلامت مردم جامعه ترجیح داده اند و از زگیل تناسلی هم در پی پول در آوردن و نان خوردن هستند.

این نوشته، یک وظیفه خبرنگارانه بود که نه از شرکتی برایش سود خواهد رسید و نه از جایی پروژه ای برای طرح موضوع گرفته است؛ فریاد دردی است. عدد و رقم.ها حتی اگر کوچک هم باشد _ که نیست_، امامطمئن باشید امروز، همان لحظه‌ای است که در آینده با حسرت به آن نگاه خواهیم کرد و خواهیم گفت: «کاش همان روز کاری کرده بودیم».

منبع: تابناک

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *