به گزارش خبرآنلاین محمد بهرامیسیفآباد عضو کمیسیون انرژی مجلس در روزنامه اعتماد نوشت:
ایران با در اختیار داشتن یکی از بزرگترین ذخایر گاز جهان، از مزیتی کمنظیر برخوردار است؛ اما بخش قابل توجهی از این مزیت یا در مصرف غیربهینه از بین میرود یا در زنجیرههای نیمهخام، مانند تولید متانول متوقف میشود.
ظرفیت تولید متانول ایران امروز حدود ۱۷ تا ۱۸ میلیون تن در سال است و در صورت اجرای طرحهای توسعه، این ظرفیت میتوانست به حدود ۲۵ میلیون تن برسد. اگر این میزان متانول با قیمتهای فعلی، حدود ۳۰۰ دلار به ازای هر تن، به صورت خام صادر شود، ارزش صادرات آن در حدود ۷.۵ میلیارد دلار خواهد بود. اما اگر همین متانول با بهرهگیری از فناوریهای MTO و MTP وارد زنجیره پاییندست شود، امکان تولید حدود ۹ میلیون تن الفین و سپس نزدیک به ۹ میلیون تن پلیاتیلن و پلیپروپیلن فراهم میشود. ارزش فروش این محصولات با قیمتهای کنونی به حدود ۱۱ تا ۱۲ میلیارد دلار میرسد و در صورتی که بخش قابل توجهی از آنها به محصولات با ارزش افزوده بالاتر، از جمله گریدهای مهندسی، کامپاندهای مورد استفاده در صنعت خودرو، لوازم خانگی، تجهیزات پزشکی و صی که ظرفیت ایجاد صدها هزار فرصت شغلی مستقیم و غیرمستقیم، افزایش درآمد ارزی و ارتقای جایگاه صنعتی کشور را داشت.
این تنها یک نمونه از هزینههای سنگین تحریمهاست. تحریمها صرفا صادرات نفت را محدود نکردند، بلکه مسیر ورود سرمایه، انتقال فناوری، دسترسی به بازارهای جهانی، تامین مالی بینالمللی و توسعه صنایع با ارزش افزوده بالا را نیز برای سالها با مانع روبهرو ساختند. نتیجه این وضعیت آن بود که بخش مهمی از ظرفیتهای طبیعی ایران، به جای تبدیل شدن به ثروت پایدار، اشتغال مولد و مزیت رقابتی، در سطوح ابتدایی زنجیره ارزش متوقف ماند.
اقتصاد ایران بیش از آنکه از کمبود منابع رنج ببرد، از ناتمام ماندن زنجیرههای ارزش آسیب دیده است. کشوری که مواد اولیه خود را به محصولات پیشرفته و صنعتی تبدیل نکند، ناگزیر بخش بزرگی از ارزش اقتصادی منابعش را به دیگران واگذار خواهد کرد. از همین رو، این ادعا که «تحریمها برای اقتصاد ایران نعمت بودند»، با واقعیتهای اقتصاد صنعتی، تجربه توسعه کشورها و ارقام مربوط به فرصتهای از دست رفته همخوانی ندارد. هزینه اصلی تحریم، تنها کاهش درآمدهای نفتی نبود، بلکه از دست رفتن فرصت تاریخی تبدیل مزیتهای طبیعی ایران به صنعتی پیشرفته، صادراتی رقابتپذیر و اقتصادی مولد بود؛ فرصتی که جبران آن به سالها سرمایهگذاری، انتقال فناوری و بازسازی ارتباط با اقتصاد جهانی نیاز خواهد داشت.
17302