
با آغاز جنگ اخیر، یکی از نخستین تصمیمات درست امنیتی در حوزه ارتباطات، محدودسازی دسترسی به اینترنت بود؛ تصمیمی که پیش از این نیز در مقاطعی مانند حوادث دیماه و همچنین در جریان جنگ ۱۲ روزه تجربه شده بود. دلیل چنین اقداماتی نیز بارها از سوی نهادهای امنیتی اعلام شده است، مستندات متعددی نشان میدهد که گروههای تروریستی خارجی از بستر اینترنت برای سازماندهی خرابکاریها، اجرای عملیاتهای تروریستی و انتشار فراخوانهای ناآرامی استفاده میکنند.
در چنین شرایطی، کنترل ارتباطات اینترنتی در وضعیتهای جنگی یا شورش بهعنوان ابزاری برای کاهش تهدیدات امنیتی مورد استفاده قرار میگیرد؛ اقدامی که هدف آن کاهش امکان سوءاستفاده از زیرساختهای ارتباطی علیه امنیت کشور است.
