بیش از 40 و اندی روز بود که کاربران داخل ایران به اینترنت بینالملل متصل نبودند و صرفاً به تعدادی از وبسایتها و پلتفرمهای داخلی دسترسی داشتند تا اینکه در چند روز گذشته دسترسی به گوگل باز شد تا کمی از محدودیتها کاسته شود اما این محرومیت تنها به معنای از دست دادن شبکههای اجتماعی نیست.
واقعیت این است که یک بحران امنیتی بیصدا در زیرپوست دیجیتال کشور در حال شکلگیری است. هر کاربر عادی اگر حتی کامپیوتر یا لپتاپ نداشته باشد، حداقل یک گوشی معمولی دارد که از ابتدای جنگ هیچ بهروزرسانی امنیتی دریافت نکرده است. میلیونها دستگاه از نهم اسفندماه که قطعی سراسری اینترنت آغاز شد، عملاً بیدفاع ماندهاند. در حالی که هر بهروزرسانی نقصهای امنیتی بسیاری را برطرف میکند، این سوال پیش میآید که آیا آسیب عدم دریافت آپدیت، کمتر از متصل بودن اینترنت است؟
زیرساختهایی که در سکوت میپوسند