اینترنت طبقاتی شکلی نوین از تبعیض در دوران دیجیتال است که آینده توسعه فناوری در کشور را تهدید میکند. اینترنت، صرفاً یک ابزار خدماتی یا تفریحی نیست؛ شریان اطلاعات جامعه است. همانطور که همه مردم حق دارند به آب، برق یا راه دسترسی برابر داشته باشند، دسترسی آزاد به اینترنت نیز یک حق زیرساختی و مدنی است. اگر این شریان را دستچین کنیم، دیگر کارکردش را از دست میدهد.
سیاستهای محدودسازی، طبقهبندی یا دستچین کردن دسترسی به اینترنت، به طور مستقیم زیرساخت توسعه دیجیتال کشور را با چالش مواجه میکند. این رویکرد را مشابه آن است که در شهری، آب سالم فقط به مناطق خاص برسد و سایر مناطق محروم بمانند. چنین مدلی، نهتنها ناعادلانه است، بلکه عملکرد کل سیستم را از کار میاندازد.