اقتصاد۲۴- در شرایطی که میلیونها ایرانی با اینترنت کند، فیلترشده و ناپایدار دستوپنجه نرم میکنند، بازار تازهای در حاشیه محدودیتها شکل گرفته است؛ از فروش سیمکارتهای عراقی و اینترنتهای موسوم به «پرو» گرفته تا خریدوفروش دسترسیهای ویژه و خطهای سفید. اینترنت در ایران دیگر فقط یک ابزار ارتباطی نیست بلکه به کالایی کمیاب، طبقاتی و رانتی تبدیل شده که هر روز شکاف تازهای میان مردم عادی و گروههای برخوردار ایجاد میکند.
وقتی آن مجری تندرو صداوسیما گفت اگر اینترنت میخواهید به سوریه و افغانستان بروید به نظر حرفی گزاف میرسید، اما اکنون که مردم برای دسترسی به اینترنت آزاد، سیمکارت عراقی میخرند یا برای چند گیگ اینترنت بدون فیلتر میلیونها تومان پول میدهند، وضعیت فرق کرده است. این اوضاع عجیب و آشفته بخشی از واقعیت زندگی دیجیتال ایرانیهاست؛ واقعیتی که نهفقط کاربران عادی، بلکه فعالان اقتصادی، دانشجویان، پزشکان، برنامهنویسان، روزنامهنگاران و صاحبان کسبوکار را هم درگیر کرده است.
اینترنت در ایران بهتدریج از یک «خدمت عمومی» به یک «امتیاز خاص» تبدیل شده که هر کسی توان مالی، ارتباط سازمانی یا دسترسی رانتی بیشتری داشته باشد، سهم بیشتری از آن میبرد. در مقابل، بخش بزرگی از جامعه باید با اینترنتی محدود، ناپایدار و پرهزینه کنار بیاید.