به گزارش بولتن نیوز به نقل از ترجمان علوم انسانی، اندکی به ساعت سه بعدازظهر یک جمعۀ آفتابی مانده و پارک لاگردالر در نزدیکی مرکز ریکیاویک پایتخت ایسلند عملاً متروکه بهنظر میرسد. هرازگاه آدم بزرگسالی با کالسکۀ کودکی به چشم میخورد اما دورتادورِ پارک را مجتمعهای مسکونی و خانهها پر کردهاند و مدرسه هم که تعطیل است؛ پس بچهها کجایند؟
گودبرگ یانسون، روانشناس ایسلندی، و هاروی میلکمن، استاد آمریکایی روانشناسی که قدری از سال را در دانشگاه ریکیاویک تدریس میکند، همراه من هستند. گودبرگ میگوید که بیست سال پیش، نوجوانهای ایسلندی در صدر فهرست مشروبخواران جوان اروپا بودند. میلکمن اضافه میکند: «شب جمعه نمیتوانستید در خیابانهای مرکز ریکیاویک قدم بزنید چون امن به نظر نمیآمد. نوجوانانِ مست، دسته به دسته، با شما دست به یقه میشدند.»
به ساختمان بزرگی نزدیک میشویم. گودبرگ میگوید: «اینجا سالن اسکیت سرپوشیده داریم.» چند دقیقه پیش از جلوی دو ساختمان گذشتیم که مختصّ بدمینتون و پینگپنگ بودند. اینجا در پارک هم یک میدان ورزش، یک استخر سرپوشیدۀ زمینگرمایی و (بالاخره) چند بچه دیدیم که روی چمن مصنوعی با هیجان مشغول فوتبال بودند.
گودبرگ توضیح میدهد این روزها جوانان در پارک دور هم جمع نمیشوند چون در کلاسهای بعد از مدرسه در این مکانهایند، یا در باشگاهها برای موسیقی و رقص و هنر. یا شاید با والدینشان بیرون رفته باشند.
امروزه از جهت زندگی پاک نوجوانان، ایسلند در صدر کشورهای اروپایثر، او در زمرۀ گروهی از پژوهشگران بود که «مؤسسۀ ملی مصرف مواد مخدر آمریکا» استخدامشان کرد تا به پرسشهایی از این دست پاسخ بدهند: چرا افراد مصرف مواد را شروع میکنند؟ چرا ادامه میدهند؟ چرا به آستانۀ سوءمصرف میرسند؟ چه وقت از مصرف دست میکشند؟ و چه وقت دوباره سروقت مواد میروند؟
او میگوید: «هر دانشجویی میتواند بگوید چرا شروع میکند. خُب، مواد در دسترس است، دانشجوها ریسکپذیرند، بیگانگی، شاید هم قدری افسردگی. ولی چرا ادامه میدهند؟ پس سراغ سؤال آستانۀ سوءمصرف رفتم که ناگهان امر بر من روشن شد؛ آن جا بود که تجربهای از لحظۀ «یافتم» داشتم: شاید آنها حتی پیش از مصرف مواد هم از آستانۀ سوءمصرف گذشته باشند چون آنچه عادت به سوءمصرفش دارند، سبک مقابلهشان با دشواریهاست.»
در کالج ایالتی شهر دنور، میلکمن نقشی اساسی در پرورش این فکر