عصر ایران ؛ علی خیرآبادی – روز اول جام جهانی ۲۰۲۶ فقط روز گلها و نتایج نبود؛ روزی بود که دو شیوه متفاوت برای پیروزی را دیدیم. مکزیک با فشار، سرعت و فرسایش حریف در ارتفاع آزتکا به برتری رسید و کره جنوبی با تغییرات هوشمندانه تاکتیکی، مسابقهای سخت را به سود خود برگرداند. اگر بخواهیم به زبان ساده بگوییم، مکزیک با «خفه کردن» حریف پیروز شد و کره با «فکر کردن» بهتر.
مکزیک – آفریقای جنوبی؛ جنگی که قبل از گلها برده شد
وقتی مسابقه در ورزشگاه آزتکا آغاز شد، مکزیک فقط با یازده بازیکن مقابل آفریقای جنوبی قرار نگرفته بود؛ ارتفاع بیش از دو هزار متری مکزیکوسیتی هم یکی از بازیکنان میزبان محسوب میشد.
در چنین ارتفاعی اکسیژن کمتر است و تیمی که بیشتر بدود، هماهنگتر باشد و به شرایط عادت داشته باشد، مزیت بزرگی پیدا میکند. خایمه لوزانو دقیقاً روی همین نقطه دست گذاشته بود.
مکزیک از همان دقیقه نخست تلاش کرد زمین را تا حد ممکن عریض کند. به بیان ساده، آنها نمیخواستند در مرکز زمین با تراکم مدافعان آفریقای جنوبی درگیر شوند. توپ مدام از یک سمت به سمت دیگر منتقل میشد تا بازیکنان آفریقای جنوبی مجبور شوند بارها عرض زمین را طی کنند.
این دقیقاً شبیه بوکسوری بود که به جای ضربه نهایی، ابتدا حریف را خسته میکند.
مدافعان کناری مکزیک مرتب از پشت وینگرها حرکت میکردند و در کنارهها برتری عددی میساختند. ن return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();