دکتر بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه و اندیشمند معاصر، در مطلبی تفصیلی که در اختیار خبرگزاری آنا قرار داده است، با نگاهی انتقادی به واکاوی ریشههای ناکامی جریان روشنفکری و اپوزیسیون خارجنشین در قبال تحولات اخیر ایران پرداخته است.
وی با وفاداری به مبانی هویت ملی و منطق تاریخی، معتقد است که گسست این جریان از «لوگوس ایرانی» و میراث معنوی کشور، آنان را در ایستگاههای متروک تاریخ متوقف کرده است؛ آن هم در حالی که ملت ایران در برابر حملات قدرتهای جهانی، رنسانس جدیدی از خودباوری و مقاومت را آغاز کرده است.
انسان، کنش و حیث تاریخی
عبدالکریمی در بخش نخست تحلیل خود به این نکته کلیدی اشاره میکند که کنش سیاسی نمیتواند جدا از «حیث تاریخی» و ریشههای فرهنگی یک ملت باشد. او معتقد است بسیاری از روشنفکران، انسان ایرانی را موجودی انتزاعی فرض کردهاند که میتوان آن را با الگوهای غربی بازتعریف کرد. این «بیخانمانی فکری» باعث شده است که آنها درک درستی از واقعیت صلب جامعه ایران و پیوند عمیق آن با مفاهیم متعالی نداشته باشند و در نتیجه، تحلیلهایشان به جای راهگشا بودن، تنها به انزوای بیشتر آنان انجامیده است.