گزینه جنگ احتمالاً تلاشهای ایران را برای تسلیحاتی شدن تسریع کرده و در عین حال خاورمیانهای که از قبل بیثبات است را بیشتر بیثبات خواهد کرد. کسانی که فرض میکنند این یک درگیری سریع خواهد بود و محدود به نابود کردن سه سایت هستهای کلیدی در نطنز، فردو و اراک است، در اشتباهند. حمله به این سایتها میتواند زنجیرهای از تشدیدهای تلافیجویانه را به راه اندازد که به تلافیهای بیشتر منجر شده و تبدیل به درگیری گستردهتری در سطح منطقه شود.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده استیمسون آمریکا در تحلیلی به بررسی مذاکرات ایران و آمریکا در عمان پرداخته که در ادامه آمده است.
اعلام رئیسجمهور دونالد ترامپ در تاریخ ۷ آوریل مبنی بر آغاز «مذاکرات مستقیم» بین ایران و آمریکا از آخر این هفته در عمان، جدیدترین بخش از مجموعهای از اظهارنظرهای شگفتانگیز میان دو کشور در هفتههای اخیر بود.
پس از تبادل نامههایی میان ترامپ و رهبر عالی ایران، آیتالله علی خامنهای – که تنها بخشهایی از آنها به رسانهها درز کرده – درگیریهای لفظی آنها به سطحی بیسابقه در روابط ایران و آمریکا رسیده بود.
در تاریخ ۳۰ مارس، ترامپ در مصاحبهای تلفنی با شبکه NBC نیوز، لحن خود را تشدید کرد و گفت: «اگر آنها توافق نکنند، بمباران خواهد شد – و بمبارانی خواهد بود که نظیمحدود به نابود کردن سه سایت هستهای کلیدی در نطنز، فردو و اراک است، در اشتباهند. حمله به این سایتها میتواند زنجیرهای از تشدیدهای تلافیجویانه را به راه اندازد که به تلافیهای بیشتر منجر شده و تبدیل به درگیری گستردهتری در سطح منطقه شود.
دانشمندان روابط بینالملل — از جمله جیمز فیرون، رابرت جرویس، و جفری بلینی — مدتها است که استدلال کردهاند که جنگها اغلب نه از استراتژی محاسبهشده، بلکه از برداشتها و محاسبات نادرست درباره نیتها و پیامدها به وجود میآیند.
با توجه به تمام این عوامل، مسیر دیپلماسی، هرچند پرخطر، همچنان محتملتر و ترجیحیتر از مسیر جنگ باقی میماند. هفتههای آینده تصمیم خواهند گرفت که آیا زمینه مشترکی برای اینکه دیپلماسی بر درگیری غلبه کند، وجود دارد یا نه.