پروفسور «پل پیلار» معتقد است هیچ مبنایی برای ادعای روبیو درباره «عدم حق» غنیسازی اورانیوم از سوی ایران وجود ندارد. اما پایه اصلی چنین حقی باید معاهده انپیتی باشد که هر دو کشور ایران و آمریکا عضو آن هستند، نه برجام که ترامپ از آن خارج شد.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، با ورود مذاکرات به دور سوم و مباحث فنی و کارشناسی، انتظار میرفت که نوساناتی در مذاکرات رخ دهد. به ویژه اینکه طرف آمریکایی (به عنوان عامل درونی) هر لحظه مواضع خود را تغییر میدهد.
برای نمونه در حالی که «استیو ویتکاف» نماینده دولت ترامپ در مذاکره با ایران از حق ایران برای غنی سازی ۳.۶۷ سخن رانده بود، روز بعد از آن اعلام کرد ایران نباید غنی سازی اورانیوم داشته باشد.
همراستا با این سخنان، «مارکو روبیو» وزیر خارجه آمریکا که در حال حاضر سمت مشاور امنیت ملی آمریکا را همزمان هم یدک میکشد، از «غنی سازی صفر» ایران سخن گفته است.
«روبیو» اخیرا گفته است: ایرانیها میگویند سلاح هستهای نمیخواهند، اما اساسا از ما میخواهند تنها کشور غیرهستهای باشند که اورانیوم غنیسازی میکند. از سوی دیگر، سطح غنیسازی آنها هم با اهداف صلحآمیز متناسب نیست؛ اگر توان غنیسازی ۳.۶۷ درصد را داشته باشید، در مدت چند هفته به غنیسازی ۲۰ درصد، ۶۰ درصد و بعد ۹۰ درصدی که برای سلاح نیاز است دسیر دستیابی به گزینه سلاح هستهای است. اگر مذاکرات نتوانند برنامه هستهای ایران را بهطور مؤثر محدود کنند، احتمال زیادی وجود دارد که فرانسه و بریتانیا تحریمهای بازگشتی را فعال کنند. آنها باید تهدید ایران به خروج از معاهده NPT را نیز در نظر بگیرند، هرچند این تهدید ممکن است یک بلوف باشد. تصور اینکه این کشورها بخواهند با هدف تخریب مذاکرات، تحریمها را بازگردانند، غیرممکن است؛ چنین اقدامی مغایر با سیاستها و اصول آنها خواهد بود.»
پل پیلار: «اعمال تحریمهای بیشتر علیه ایران کمکی به مذاکرات نخواهد کرد. اروپاییها احتمالاً اگر احتمال توافق جدید ایران و آمریکا در آینده نزدیک وجود داشته باشد، از این اقدام خودداری خواهند کرد. اروپاییها تمایلی به خراب کردن چنین توافقی ندارند.»