متن و فرامتن سفر رئیسجمهور ایران به ریاض و شرکت در نشست سران سازمان همکاریهای اسلامی (OIC)، تهران را برنده اصلی این نشست نشان میدهد چراکه همزمان به دو هدف راهبردی در دکترین سیاست خارجی خود دست یافته است.
جوان آنلاین: متن و فرامتن سفر رئیسجمهور ایران به ریاض و شرکت در نشست سران سازمان همکاریهای اسلامی (OIC)، تهران را برنده اصلی این نشست نشان میدهد چراکه همزمان به دو هدف راهبردی در دکترین سیاست خارجی خود دست یافته است.
به گزارش ایرنا، دو روز پس از نشست اضطراری سران کشورهای اسلامی در پایتخت عربستان، تحلیل ابعاد و نتایج برگزاری این نشست، میتواند دستاوردهای آن را در سه حوزه داخلی، منطقهای و بینالمللی بهتر نشان دهد.
حضور «سیدابراهیم رئیسی» رئیسجمهور ایران در این نشست، به اذعان تحلیلگران یکی از مهمترین وجوه قابل پرداخت آن است و پرداخت کلیشهای و منفی رسانههای خارجی درباره گردهمایی سران کشورهای اسلامی، نمیتواند از اهمیت آن بکاهد.
واقعیت آن است که رئیسجمهور ایران شامگاه شنبه ریاض را با دست پر ترک کرد و اگر بخواهیم توصیفی دقیقتر ارائه کنیم، باید این حضور را در یک معادله برد- برد ارزیابی کرد و در این ارزیابی، یک متن و یک فرامتن را مورد توجه قرار داد.
«آرمان فلسطین» متن اصلی نشست ریاض
تکرار درخواست و پیگیری جمهوری اسلامی ایران در آشکار و پنهان، س اعلام کرد.
کشورهای خاورمیانه و غرب آسیا شیوه جدیدی از ارتباط را تجربه میکنند که نخستین نمودش را در دغدغه مشترک فلسطین نشان داده، اما واقعیت آن است که حضور ایران در کنار عربستان، قطر و مصر نشانههای ائتلاف نوپا و جدیدی در منطقه است. همسویی ایجادشده گرچه امتیاز و برگ برنده دیگری برای ایران در نشست ریاض ارزیابی میشود، اما حکایت از یک پیروزی دیگر و البته بزرگتر هم دارد و آن کاهش روزافزون هژمونی امریکا در منطقه و زلزلهای مهیبتر در بنیانهای یکجانبهگرایی است که جمهوری اسلامی ایران بیش از چهار دهه است با آن مبارزه میکند.
سخنرانی هر یک از شرکای استراتژیک امریکا در منطقه، علیه رژیمصهیونیستی، کاخ سفید را در موقعیت بغرنجی قرار داده است، از یکسو باید این فرزند ناخلف خود را از وحشیگری بیشتر باز دارد و از سوی دیگر این شرکا را در بحران غزه از دست ندهد. واشینگتن نگرانتر از همیشه از زبان بنسلمان شنید که سازوکارهای کنونی در نظم و نظام بینالملل دیگر کارایی سابق را ندارد و باید تغییر کند و به زبان سادهتر، این یعنی وجاهت امریکا برای حلوفصل بحرانهای منطقه و حتی نظام بینالملل از بین رفته یا دستکم در حال از میان رفتن است.