به گزارش تابناک، چشمانداز روابط ایران و آمریکا در سالهای اخیر، بیش از هر چیز، صحنه نبرد میان “فشار حداکثری” و “مقاومت فعال” بوده است. در حالی که “اتفاقات اخیر در خلیج فارس” همواره پتانسیل شعلهور شدن تنشهای نظامی را حفظ کرده، هسته اصلی مذاکرات همچنان حول محور برنامه موشکی و تعهدات هستهای باقی مانده است.
بدعهدیهای مکرر واشنگتن در دوران ترامپ، اعتبار هرگونه توافق آتی را نزد تهران زیر سؤال برده است؛ در نتیجه، ایران هرگونه مذاکره را منوط به احترام متقابل و پذیرش خطوط قرمز استراتژیک خود میداند. این رویکرد نشاندهنده یک برتری دیپلماتیک است: حفظ تمامیت دفاعی (به ویژه برنامه موشکی) به عنوان ستون امنیت ملی، در عین استقبال از تلاشهای میانجیگرانه منطقهای.
در این بستر، تحلیل پیچیدگیهای پیشرو مستلزم درک این پارادوکس است که چگونه ایران همزمان با نمایش قدرت بازدارنده، درب دیپلماسی را باز نگه میدارد، اما شروط امنیتی آمریکا در مورد موشکها و امنیت منطقهای را به شدت رد میکند.با تکیه بر دادههای تازه از منابعی مانندالمیادین، سی ان ان ،نیوئیورک تایمز، واشنگتنپست و اکسیوس، وضعیت کنونی روابط ایران و آمریکا در خلیج فارس ترکیبی از تنش بازدارنده /p>
در پایان
تا زمانی که واشنگتن سیاست «مهار و تهدید ترکیبی» را دنبال کند و تهران نیز «بازدارندگی دفاعی» را محور امنیت خود بداند، صلح فراگیر یا توافق بزرگ در کوتاهمدت دور از دسترس است. با این حال، در فضای میانجیگریهای منطقهای و فشار اقتصادی، مسیرهای آهسته و محتاطانه برای کاهش تنش همچنان باز است — مسیرهایی که نه از واشنگتن، بلکه شاید از مسقط یا دوحه بگذرد.
علی معروفی آرانی ؛پژوهشگرحوزه صهیونیست و یهودیت