به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، در حمله ظهر جمعه (۲۲ اسفند) آمریکا و اسرائیل به تهران و پی شهادت بانوی تظاهراتکننده در راهپیمایی روز قدس در تهران، علی معروفی آرانی نویسنده و پژوهشگر یهودیت و صهیونیسم یادداشتی نوشته که برای انتشار در اختیار تابناک قرار گرفته است.
پژوهشگر مورد اشاره یادداشت و نوشتار خود را به بانویی تقدیم کرد که با ترکش بمبهای آمریکایی و اسرائیلی در راهپیمایی روز قدس به شهادت رسید.
مشروح اینیادداشت را در ادامه میخوانیم؛
چو ایران نباشد تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
آغاز سخن را با این بیت جاودان از فردوسی بزرگ باید گفت؛ سخنی که نه فقط شعر، بلکه روح تاریخ و غیرت ایرانی است. امروز در روز قدس، در سرمای برف و باران، در کوچههای تهران، مشهد، تبریز، اصفهان و دهها شهر دیگر، مردمان این سرزمین—پیر و جوان، زن و مرد، کودک و سالخورده، حتی بیمار—با دلی گرم و عزمی استوار به خیابان آمدند تا بگویند: قدس، زنده است.
در همان لحظه که آمریکا و اسرائیل در آن سوی جهان آتش میافروختند و بمبهایشان اطراف مردم بیگناه را به لرزه درمیآورد، در خیابانهای ایران صدای «اللهاکبر» و «مرگ بر ظلم» همچون طنین طوفان برخاست. مردم نه عقب نشستند، نه بلکه بهعنوان هموطن؛ «یک نفر» در میان «همه». این همدلی، سرمایهی بزرگ ایران است. هیچ قدرت خارجی نمیتواند آن را بشکند؛ زیرا نیرویی است از جنس ایمان و ریشه در خاکی دارد که هزاران سال تمدن را بر دوش کشیده است.
در پایان، باید گفت: مردم ایران مقاوماند، نه از سر عادت، بلکه از سر باور. آنان فهمیدهاند که پیروزی، همیشه در ایستادگی است؛ حتی اگر جهان علیهشان باشد. آنان آموختهاند که ترس، دشمنِ آزادی است و ایمان، شمشیری است برندهتر از هر سلاح.
پس نتیجه روشن است:
در سرزمین فردوسی، هنوز پژواک همان ندا به گوش میرسد — «چو ایران نباشد تن من مباد».
و تا زمانی که این صدا در جان مردم زنده است، هیچ بمب و هیچ سردی و هیچ ظلمی نمیتواند پرچم خونین این ملت را پایین بیاورد.