عصر ایران؛ لیلا احمدی (ترجمه)- ایران در حساسترین پیچ تاریخی خود ایستاده. کشور از نبرد نظامی جان سالم به در برده و حالا با واقعیت عریانِ آسیب ساختاری و دشمنی بیرحمتر به نام «بحران داخلی» روبهروست.
گزارش گاردین تصویری قابل تأمل از میراث سنگین جنگ ترسیم میکند: انقباض ۱۰ درصدیِ اقتصاد، تورمِ ۱۳۰ درصدیِ مواد غذایی و ناترازیِ فلجکنندۀ انرژی.
در این میان، مسعود پزشکیان برآن است تا در فضای ملتهبِ ناشی از فشار تندروها و جنجالِ فیلترینگ، چرخهای زنگزدۀ بوروکراسی را به حرکت درآورد. آیا توافق احتمالی با دونالد ترامپ و تزریق دلارهای مسدود، میتواند مرهمی بر این زخمهای عمیق باشد یا با چربش برخی نهادهای قدرت بر شفافیت اقتصادی بلعیده خواهد شد؟
گاردین می نویسد: صلح بدون انبساط سیاسی و لغو واقعی محاصره، گسل اجتماعی و فقر نهادینه به بار میآورد. در چنین بستری، این پرسشها خودنمایی میکنند: آیا متبحران سازماندهیِ جنگ، اساساً طرحی برای عقبنشینی از اقتصاد دستوری و سازماندهی برای صلح دارد؟ در شرایطی که ابرتورم سفرهها را کوچک کرده، عقبنشینیهای تاکتیکی مثل رفع فیلترینگ میتوانند سدی در برابر اعتراضاتِ ناشی از گرسنگی باشند؟ آیا «وفاق ملی» در کلام رئیسجمهور، رمزی برای تسهیم قدرت بین جناحهای بالادستی است یا به بازگشتِ صدای مردم به کریدورهای تصمیمگیری میانجامد؟
جامعهای که لایههای مختلفش در فشار بیURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();