سیطره فضای مبهم ناشی از مسائل عمدتاً غیراقتصادی در سال ۱۴۰۴، تولیدکنندگان را به جای سودآوری به سمت و سوی جلوگیری از زیان برد؛ نهادینه شدن رفتارهای محافظهکارانه، موتور تولید را بهآرامی از کار میاندازد؛ مهمترین راه برونرفت از این وضعیت تعلیق در سال جدید، ایجاد ثبات نسبی و ترسیم چشمانداز شفاف است که میتواند زمینه بازگشت تدریجی بنگاهها به مسیر فعالیت و احیای ظرفیتهای تولیدی را فراهم سازد.
جوان آنلاین: صنایع ایران در سال ۱۴۰۴ عمدتاً در شرایط تعلیق ناشی از وضعیت «نه جنگ و نه صلح» بود. فعالان اقتصادی تأکید دارند اثر تجمیعی این مسائل، ایجاد رفتارهای محافظهکارانه و اختلال در تصمیمسازی بنگاهها بوده است. سیطره فضای محتاطانه و غیرقابل پیشبینی در تولید اگرچه در کوتاهمدت به حفظ بقای تولید کمک میکند، اما در بلندمدت منجر به روند فرسایشی تولید و در نهایت کوچک شدن این فضا میشود.
نخستین پیامد این وضعیت محتاطانه و به نوعی بلاتکلیف، تشدید فرار سرمایه و کاهش بیشتر سرمایهگذاری خواهد بود؛ چراکه سرمایه در ذات خود از نااطمینانی گریزان است. دومین پیامد، تضعیف زنجیره تأمین و افزایش وابستگی به واردات در برخی بخشها است که خود میتواند آسیبپذیری اقتصاد را افزایش دهد. همچنین در صورت تداوم این شرایط، فشار بر بازار کار افزایش مییابد.
برنامه عملی برای رفع موانع بوروکراتیک
عبور از این وضعیت نیازمند مجموعهای از اقدامات همزمان است که مهمترین آن ایجاد ثبات در سیاستگذاری اقتصادی، تأمین مواد اولیه بنگاهها و حمایت هدفمند از صنایع کوچک و متوسط است.