بهرام بدخشانی فیلمبردار پیشکسوت گفت: اگر فیلمنامه درگیرم نکند نمیتوانم کار کنم و چون دوست ندارم سینما را رفع تکلیف ببینم هیچ گاه به پیشنهاداتی که متن شان را دوست نداشته باشم پاسخ مثبت نمیدهم.
سوره سینما – بهرام بدخشانی را حتی اگر به نام هم نشناسیم کافیست فقط فیلم «دوئل» را به یاد آوریم! فیلمی که نه فقط در زمان خود که ابتدای دهه هشتاد بود به عنوان یکی از پیشروترین محصولات سینمای جنگ یا دفاع مقدس موردتوجه قرار گرفت بلکه هنوز و بعد از نزدیک به دو دهه از تولید، استانداردهای تکنیکی که در تصویربرداری فیلم با مدیریت بهرام بدخشانی شکل گرفت کمنظیر به نظر میرسد و کم نیستند فیلمسازان جوانی که وقتی میخواهند از استانداردهای تصویرسازی در سینمای جنگ حرف بزنند از «دوئل» میگویند.
بدخشانی اما فقط منحصر به سینمای جنگ و امثال «دوئل» و «هیوا» نمیشود چراکه او به اندازه سینمای جنگ در فیلمبرداری فیلمهای تاریخی مانند «راه آبی ابریشم» تسلط دارد ضمن اینکه در ملودرامهای شهری مانند «من ترانه ۱۵ سال دارم»، «مرد بارانی» و «کافه ستاره» هم تواناییهای خویش را نشان داده است. آثاری متعلق به سینمای جنایی-معمایی-اکشن نظیر «نگار»، «شب روباه» و «تله» نیز در کارنامه بدخشانی به چشم میخورد تا این فارغ التحصیل مدرسه عالی سینما و تلویزیون در شصت سالگی یکی از مهره های قابل اتکای حیطه پشت صحنه سینمای ایران باشد.