اگر سینماگر نبودم وارد حوزه ای مرتبط با مسائل فرهنگی و اجتماعی می شدم. شاید معلم و یا وکیل می شدم. چون نسبت به دنیای پیرامونم بی تفاوت نیستم و ورودم به سینما به دلیل همین بی تفاوت نبودن بود.
سوره سینما – مرتضی اسماعیل دوست : پوران درخشنده فیلمساز قابل احترامی است و حتی اگر ناقد آثارش باشی نمی توانی تلاش سالیان درازش را در سینمای اجتماعی ایران نادیده بشماری. در اولین روزهای اکران فیلم «زیر سقف دودی» برای انجام گفت و گو در دفتر کار پوران درخشنده حضور یافتم، زمانی که یکی از آسیب دیدگان اجتماعی با بانوی فیلمساز قرار ملاقات داشت و این خط ارتباطی از «پرنده کوچک خوشبختی» تا پرندگان بی بال دیگر ادامه دارد. در گفت و گوی پیش رو جدا از تازه ترین اثر پوران درخشنده، از سینمای اجتماعی گفتیم و راستی یا ناراستی عنوان «سیاه نمایی» را به میان کشیدیم و کارگردان کهنه کار سینمای ایران در برابر نقد «محافظه کاری در زبان و بیان» سینمایش، با متانت و آرامش پاسخگو شد.
خانم درخشنده، «طلاق عاطفی» در این برهه زمانی از دیدگاه شما مهم ترین مساله در میان انبوه معضلات اجتماعی جامعه بود که به سراغش رفتید؟