در روزگاری که اغلب مجموعههای تلویزیونی و نمایش خانگی به روایتهای تکراری از عشق، خیانت یا شوخیهای سطحی بسنده کردهاند، «اجل معلق» تلاش میکند تا نگاهی متفاوت به زندگی روزمره داشته باشد. این سریال نه با شعار و نه با نصیحت بلکه با نگاهی طنزآمیز و گاه تلخ، ما را با پرسشی روبهرو میکند که همه در ذهن داریم اما کمتر به زبان میآوریم؛ اگر بدانیم مرگ چقدر نزدیک است، چگونه زندگی میکنیم؟
عادل تبریزی، کارگردانی که پیشتر هم نشان داده به فرم و نگاه متفاوت علاقه دارد، در این مجموعه جهانی ساخته که میان واقعیت و خیال در نوسان است. او با ترکیب موقعیتهای فانتزی، طنز موقعیت و موقعیتهای فلسفی، جهانی خلق کرده که هم بومی و هم جهانشمول است. در این میان، بازی رضا عطاران نقشی کلیدی دارد؛ او با تسلط همیشگیاش بر نقشهای خاکستری، توانسته مرز میان خنده و تأمل را حفظ کند. حضور عباس جمشیدیفر و بهزاد خلج هم به انسجام فضای طنز کمک کرده و ترکیب این گروه، یادآور آثار خاطرهانگیز دهه هشتاد تلویزیون ایران است.
آنچه «اجل معلق» را متمایز میکند، نه صرفاً طنزش، بلکه جرأت پرداخت به مفهومی جدی در قالب طنز است. مرگ، در فرهنگ ما اغلب با غم و ترس همراه است، اما تبریزی آن را به موضوعی برای اندیشیدن و حتی خندیدن تبدیل میکند. او از موقعیتهای روزمره، استعارههایی میسازد که مخاطب را وادار به پرسش میکند؛ پرسش از معنای بودن، زمان و فرصتهایی که گاه ساده از دست میروند.