بسم الله الرحمن الرحیم
وصیتنامهی خویش را شروع میکنم:
با سلام و درود بر شهیدان، رهروان پاک راه خدا، انبیا و امامان (علیهم السلام) و با سلام و درود بیکران بر تمام شهیدان ـ. از دوران حضرت آدم (ع) تا حضرت خاتم (ص) ـ. و با سلام و درود بر رهبر کبیر انقلاب اسلامی، این دلیرمرد تاریخ و امید مستضعفان. ما سالهای سال در تاریکی و ظلمت دنیا فرو رفته بودیم، که این مرد حقطلب و خداجو به پاخاست و به خاطر خدا و دین خدا قیام کرد. خانوادهی گرامی! به هیچ وجه حق گریه کردن بر جنازهی من را ندارید. اگر میخواهید گریه کنید، بر حسین (ع) گریه کنید. اگر توانستید دین خدا را یاری کنید. جان شما و جان امام عزیز، خمینی بت شکن. سخنم با پدر و مادر عزیز و زحمتکشم: من در زندگی، رنج و مشقت فراوانی به شما دادهام؛ ولی امیدوارم که جانم را در راه شما فدا کنم، که راه شما، راه امام و راه خداست. امیدوارم هیچ وقت به من «جوان ناکام» نگویید؛ چون من در نهایت، کامم را گرفتم، که بهترین نعمتهاست.