برخی از ایدههایی که برای زندگی جاودانه مطرح شدهاند، آنقدر عجیب به نظر میرسند که بیشتر به داستانهای علمیتخیلی شباهت دارند؛ از منجمد کردن سر پس از مرگ گرفته تا بازنگری در ازدواج هر ۲۰ سال یکبار و حتی اتصال حافظههای دیجیتالی به مغز برای بازیابی خاطرات دوران کودکی.
غلبه بر مرگ برای بسیاری شبیه یک رؤیاست، اما یک فیلسوف از دانشگاه کمبریج میگوید اگر روزی جاودانگی به واقعیت تبدیل شود، تقریباً تمام جنبههای زندگی بشر دستخوش تغییر خواهد شد، از روابط خانوادگی و سبک زندگی گرفته تا نحوه کار و بازنشستگی. با این حال، او هشدار میدهد که این تغییرات لزوماً مثبت نخواهند بود و میتوانند چالشهای تازهای را نیز به همراه داشته باشند.
استیون کیو، استاد برجسته دانشگاه کمبریج، در گفتوگو با برنامه Future Tech Feed with Sean Keach از روزنامه The Sun (که نسخه کامل آن در یوتیوب منتشر شده) میگوید اگر انسانها در آینده بتوانند دههها یا حتی صدها سال بیشتر از امروز عمر کنند، جامعه ناچار خواهد شد خود را بهطور کامل با این شرایط جدید سازگار کند. اوایل امساایجاد میکند. این اساس کار سرمایهداری است. قدرت هم معمولاً قدرت بیشتری به وجود میآورد.
بنابراین ممکن است در آینده با حاکمانی روبهرو شویم که قدرت خود را برای مدت بسیار طولانی حفظ کنند و دیگر نیازی نبینند تا منافع بلندمدت مردم را در نظر بگیرند. در نهایت، اگر انسانها ناگهان دیگر از بین نروند، اداره جامعه و حتی تأمین مسکن برای جمعیت عظیمی از افراد میتواند به مشکلی بسیار بزرگ تبدیل شود.
یکی از راهکارهایی که طرفداران جاودانگی مطرح میکنند، فرستادن انسانها به سیارههای دیگر است. در این جور مواقع مریخ به عنوان یک گزینه مناسب مطرح میشود، سیارهای که انسان هنوز حتی روی سطح آن قدم نگذاشته. اما پروفسور کیو معتقد است این راهحل چندان عملی نیست. او میگوید:
حتی غیرقابلسکونتترین بخشهای زمین، مانند قله اورست یا عمیقترین بخش اقیانوسها، در مقایسه با مریخ محیطی بسیار مناسبتر برای زندگی هستند.
پرفسور کیو معتقد است پیش از آنکه به فکر افزایش چشمگیر طول عمر انسان یا مهاجرت به سیارههای دیگر باشیم، باید شرایط زندگی روی زمین را بهبود ببخشیم. به گفته او، بهتر است ابتدا تلاش کنیم زندگی فعلی خود را تا حد امکان بهتر و باکیفیتتر کنیم.