وقتی در مدرسه درباره تاریخ تکامل انسان یاد میگرفتیم، معمولاً تصویری آشنا جلوی چشم ما قرار میگرفت؛ ردیفی از موجودات شبیه انسان که از یک میمون ابتدایی آغاز میشد و در انتها به انسان امروزی میرسید که با غرور به سوی آینده قدم برمیدارد. برای بسیاری از افراد، این تصویر نمادی از حرکت آهسته، اما حتمی تکامل از موجودات ساده به موجودات پیچیدهتر است. اما همین تصویر یک پرسش گمراهکننده را هم به وجود میآورد: اگر واقعاً تکامل به این شکل پیش میرود، چرا هنوز میمونها و میمونهای انساننما (apes) وجود دارند؟ اگر انسانها از دل نخستیها پدید آمدهاند، پس چرا هنوز گونههای قدیمیتر از آنها روی زمین وجود دارند؟
به گزارش مجله خبری نگار،وقتی در مدرسه درباره تاریخ تکامل انسان یاد میگرفتیم، معمولاً تصویری آشنا جلوی چشم ما قرار میگرفت؛ ردیفی از موجودات شبیه انسان که از یک میمون ابتدایی آغاز میشد و در انتها به انسان امروزی میرسید که با غرور به سوی آینده قدم برمیدارد. برای بسیاری از افراد، این تصویر نمادی از حرکت آهسته، اما حتمی تکامل از موجودات ساده به موجودات پیچیدهتر است. اما همین تصویر یک پرسش گمراهکننده را هم به وجود میآورد: اگر واقعاً تکامل به این شکل پیش میرود، چرا هنوز میمونها و میمونهای انساننما (apes) وجود دارند؟ اگر انسانها از دل نخستیها پدید آمدهاند، پس چرا هنوز گونههای قدیمیتر از آنها روی زمین وجود دارند؟