اکران خصوصی باکس فیلمهای کوتاه «قرار» با حضور مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران، جمعی از سینماگران، بازیگران، فیلمسازان و هنرجویان برگزار شد و چهار فیلم کوتاه این باکس مورد نقد و بررسی قرار گرفت.
به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، اکران خصوصی باکس فیلمهای کوتاه «قرار» روز گذشته، اول شهریور ۱۴۰۵، در سالن فردوس موزه سینما و به همت روابط عمومی انجمن سینمای جوانان ایران برگزار شد.
این برنامه با حضور بهروز شعیبی، مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران، فاطمه محمدی سیجانی، مدیرعامل موزه سینما، بیژن میرباقری، کارگردان، داریوش کاردان، کارگردان، مجری و برنامهساز پیشکسوت، کریم امینی، کارگردان فیلم «فسیل»، مریم بحرالعلومی و ابراهیم امینی، کارگردان و بسیاری از کارگردانان فیلم کوتاه و هنرجویان و علاقهمندان برگزار شد.
این رویداد با استقبال قابل توجه حاضران همراه بود، بهگونهای که تعداد شرکتکنندگان از ظرفیت سالن فراتر رفت و شماری از علاقهمندان به دلیل تکمیل ظرفیت، بهصورت ایستاده به تماشای فیلمها و نشست نقد و بررسی آثار پرداختند.
در این اکران، فیلمهای کوتاه «آدمک» به کارگردانی سیاوش گرجستانی، «انار» به کارگردانی مهرداد جلالی، «به صدای زمین گوش کن» به کارگردانی شهاب مهربان و «متولد تهران» به کارگردانی جواد حکمی روی پرده رفتند و در ادامه، امیر قادری، منتقد سینمایی، با همراهی میثم کریمی بهعنوان مجری برنامه، با عوامل و کارگردانان این آثار به گفتوگو نشستند.
قادری: فیلمهای کوتاه امروز استاندارد مشخصی دارند
امیر قادری در ابتدای این جلسه درباره مجموعه چهار فیلم نمایش دادهشده گفت: امروز در فیلم کوتاه نمیتوان ایراد واضحی به بسیاری از فیلمها گرفت. اغلب فیلمها از یک استاندارد برخوردارند و کار سخت این است که ببینیم چه چیزی بالاتر از استاندارد میتوانیم به مخاطب ارائه بدهیم. دیگر نمیشود ایراد مشخصی گرفت که مثلاً کارگردان کارش را بلد نبوده است.
«انار»؛ فیلمی با ایدهای برگرفته از خاطرهفیلم کوتاه «انار» به کارگردانی مهرداد جلالی در این جلسه نمایندهای از گروه سازنده در میان حاضران نداشت و محمد مرادی، مشاور فیلم، درباره شکلگیری ایده آن گفت: این ایده از جایی شکل گرفت که پدرم قرار بود چند نهال انار بکارد و از خاطرهای از پدرش بود. این فیلم اولین فیلمی بود که در جشنواره تهران حضور داشت.
امیر قادری درباره این فیلم گفت: فیلم موفقی بوده و جوایز زیادی هم گرفته است، اما در زمان جشنواره که فیلم را دیدم، انتظار من را از تعریفهایی که درباره آن شنیده بودم برآورده نکرد و به جز توئیست آخر، چیز زیادی برای من نداشت.او ادامه داد: بزرگترین امتیاز فیلم همین است که نادر را در شرایطی قرار میدهد که ما نمیبینیم و معرفی اینگونهی مادر که نگران فرزندش است، برای مخاطب غافلگیرکننده است.
قادری همچنین گفت: آسیبشناسی اصلی من این است که راه برای ورود استعدادها باز نیست و خود این نتیجه مشکلات دیگری است.
«به صدای زمین گوش کن»؛ وقتی جاهطلبی کارگردان با بازیها همراه نمیشود
دومین فیلم نمایش دادهشده، فیلم کوتاه «به صدای زمین گوش کن» به کارگردانی شهاب مهربان بود.
امیر قادری درباره این فیلم گفت: فیلم اشتباه دستوری ندارد، اما بازی بازیگران کنترلنشده است. انگار یک داستان مدرن سطح بالا را میخواهد روایت کند، اما بازیها جاهطلبی کارگردان را حمایت نمیکنند. به نظرم ریتم درونی صحنهها میتوانست بهتر باشد؛ نه به معنای تدوین، کاتها یا ریتم. در حرکت درونی افراد، در بازیها، حرکت بازیها و بازیگران یک کندی میبینیم.
قادری ادامه داد: وقتی بازیگر فیلمی درباره استراق سمع میسازد و در سکانسی ما در تلویزیون پخش فیلم کاپولا را میبینیم، یعنی کارگردان سینما را دوست دارد. اندازه بازیگران را رعایت کردن چیزی است که شما را از بقیه منفک میکند. باید چیزی فراتر از تعریف نعلبهنعل داستان داشته باشیم.
قادری درباره مفهوم پوچی در سینما نیز گفت: این پوچی که مثلاً در بعضی فیلمهای خارجی میبینیم فرق میکند. البته اینها در شرایطی است که توقع ما از فیلمهای کوتاه بالا رفته وگرنه شاید این فیلمها را سالهای پیش میدیدیم و اینطور نبود. همانطور که گفتم، این فیلم هم مانند فیلمهای دیگر این باکس استانداردها را رعایت کرده است.او در بخش دیگری از صحبتهای خود تأکید کرد: وقتی فیلمی اثر بگذارد و مجذوب فیلم بشوید، اشتباهات کارگردان را نادیده میگیریم.
«آدمک»؛ تجربهای برای ساختن فیلم بلند
فیلم کوتاه «آدمک» به کارگردانی سیاوش گرجستانی، دیگر فیلم این باکس بود که مورد نقد و بررسی قرار گرفت.سیاوش گرجستانی درباره این فیلم گفت: «آدمک» دومین فیلم کوتاه داستانی من بود و بسیار خوشحالم که در «قرار» حضور دارد. این فیلم در بخش مسابقه جشنواره فیلم کوتاه تهران و جشنواره فجر هم حضور داشت و نامزد شد.
او ادامه داد: این فیلم تجربه شخصی نبود؛ فقط یک دغدغه برای من پیش آمده بود. بعد از فوت پدرم، آقای سیروس گرجستانی، برای انحصار وراثت کاری دادگاهی داشتم و در واقع یک الهام و دغدغه برایم ایجاد شد.
گرجستانی افزود: من قبل از فیلم کوتاه «آدمک» تصمیم داشتم فیلم بلند بسازم، اما بعد از «آدمک» دنبال سرمایه هستم تا دوباره یک فیلم کوتاه دیگر بسازم.امیر قادری درباره «آدمک» گفت: این فیلم کوتاه یک نمونه کوچک از یک فیلم بلند بود. انتظار من این بود که یک مقدار ایدهپردازتر، تجربهمحورتر و کمی خطرپذیرتر باشد. گویی هدف نشان دادن توانایی برای ساختن فیلم بلند بوده است.
او ادامه داد: کارگردانی که این فیلم را با این دکوپاژ، نورپردازی و قاببندی ساخته، همین حالا میتواند سریال یا محصولی با پروداکشن بزرگتر بسازد.