اقتصاد۲۴- نهال فرخی – پاییز تهران و ترافیکهای خستهکننده، صفهای کشدار پمپبنزینها و کارگرهایی که میان نازلها میچرخند و بطریهای خوشرنگی را مثل تذکرهای نجاتبخش جلوی چشم رانندهها تکان میدهند.
اینجا در چند ثانیه، سرنوشت یک پرداخت اضافه تعیین میشود؛ راننده کارت را میکشد، نگاهش برای لحظهای از خودرو دور میشود و تا برگردد، درِ باک باز است و بطری بینامونشان «مکمل» در باک خالی شده است. صدایی میگوید که «باکت هوا گرفته، پمپ میسوزه!» و چرتکه ذهنی راننده هنوز از شوک بیرون نیامده، مبلغ اضافه روی فاکتور نشسته است: از پانصد هزار تومان تا ارقام میلیونی.
به گزارش اقتصاد ۲۴، در یک اقتصاد فرسوده از تورم و بیثباتی قیمتها، همین چند دقیقه سوختگیری تبدیل شده به صحنهای برای تحمیل هزینههای ناخواسته، سوءاستفاده از اضطرار و بازی با واژههایی که نیمهفنی بهنظر میرسند، اما قرار است فقط یک کار بکنند؛ متقاعد کردن مشتری برای پرداخت پولی که لازم نبوده است.