روزنامه گل
بهمن تیرگان – همگی واقف هستیم و منطقی است که یک تلویزیون ملی برای سرگرمی و نشاط ملی بودجه و هزینه هایش را در تولید و ارايه برنامه های مختلف با یک موازنه و معدل قابل قبول تقسیم کند! اولین رسالت یک تلویزیون ملی نشانه گرفتن قشر نوجوان و جوان است که از انرژی بیشتری نسبت به سایر طبقات سنی برخوردار است و تخلیه این انرژی قطعا به نشاط و سلامت جامعه کمک بیشتری میکند. نوجوان و جوانی که خود را از ابعاد زندگی در داخل جعبه جادویی محدود پیدا میکند و احساس میکند به او توجه ایی نمی شود به خودی خود رو به بی تفاوتی و یا یاغیگری روی می آورد و ناخودگاه جلب و جذب رسانه های دیگر میشود. همه این مرثیه خانی های اولیه در این مطلب برای این است که یکی از پیش و پا افتاده ترین موصوعات مورد علاقه نوجوانان و جوانان این مرز و بوم بپردازم. فوتبال و فوتبال و دیگر هیچ! همگی ما حتی در سنین بالا از تماشا و یا حتی فوتبال بازی کردن لذت میبریم. در جامعه ایی که مناسبات تفریحی چه به واسطه کمبود زیر ساخت ها و یا پرهزینه بودن آن برای قشر نوجوان و جوان کم درآمد تبدیل به رویا شده است پس چگونه است که سیاست های کلی رسانه ملی حداقل توجه و تولید و ارائه برنامه های فوتبالی را که قطعا اصلی ترین آن نمایش مسابقات فوتبالی با حضور بازیکنان لژیونر در لیگ های خارجی است را در دستور کار دارد؟!