به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، مفتاحِ انشراح در رهایی است. برای آدمِ اسیر، نه گُسستن از پیمانش مُباح است، نه اِنتِما به میثاقاش.
در کشاکشِ جنگ، آتشبس و نقضِ آتشبس، چشم دوختهایم به وطندارهای با ریشه. چنانکه میدانیم؛ وطندار با هموطن بودن متفاوت است.
در روزهایی که خاورمیانه در آستانهی رویارویی با واکنشِ قاطع ایران به بلوفهای سیاسیِ آمریکا و اسرائیل بود، ناگهان موضعِ ترامپ از تهدیدهای خشن به آتشبس موقت تغییر یافت.
در دنیای سیاست و معاملات بینالمللی، تَصلُفگرایی گاهی آخرین حربه برای بقا در موقعیتهای دشوار است. دونالد ترامپ، رئیسجمهور فعلیِ آمریکا، که سابقهی درخشانی در این نوع قمارها دارد، اکنون در مواجهه با فشار فزاینده و نشانههای شکست در سیاستهای منطقهای خود علیه ایران، به دنبال تغییر تاکتیک است. او که به خوبی از تبعات شکست در رویارویی با ایران آگاه است، اکنون تلاش میکند با برهم زدن معادلات، بازی را به نفع خود تغییر دهد.
تَصلُف به مفهومِ گُنده حرف زدن است. تعبیری از شخصی که لاف میزند و بزرگنمایی میکند. به کسی میگویند که دربارهی همهچیز اظهار نظر میکند و با اغراق و خودستاییاش سخنانی میپراکند که وقتِ گفتنشان نیست. گاهی اینکلمه را برای کودکان بهکار میبرند. برای بچّههایی که مانعِ سخنو دانشمندان جوان ایرانی در داخل کشور، با درک عمیق از اینکه هدف غایی، نه نجات ایران، بلکه «بلعیدن» آن توسط نیروهای مخرب است، اهمیتی مضاعف مییابد.
جهان معاصر، صحنه دگرگونیهای شتابان و همگرایی بحرانهاست. چالشهای اقلیمی، نوسانات اقتصادی جهانی، تنشهای ژئوپلیتیکی و شکافهای عمیق اجتماعی، بیش از هر زمان دیگری، ضرورت بازنگری در رویکرد به تکریم نخبگان را ایجاب میکند. چرا که هویت و بالندگی انسان، پیوندی ناگسستنی با وطن دارد؛ وطن، بستری است که اندوه و شادی، غم و ارتقا را در آن تجربه میکنیم. از این رو، فردی که نسبت به سرزمین مادری خود حس تعلق و مسئولیتپذیری نداشته باشد، از عمق احساسات انسانی و انگیزه برای تعالی محروم خواهد ماند. چرا که انسان زنده است به وطن. و وطن مادرِ آدم است. برای آدمی که وطندارِ سرزمینِ مادری نباشد، نه اندوهی غُنوده میشود، نه ارتقابی برای دلگشایی و اِنشراح وجود دارد.
کیمیا باقری پژوهشگر و محقق