نگاهی به عکس بلوار «دو تامپل» پاریس در سال ۱۸۳۸، تصویری از یک خیابان خالی و وهمآلود را نشان میدهد. اما حقیقت چیز دیگری است: این خیابان درواقع مملو از جمعیت و کالسکههای در حال عبور بوده است.
جوان آنلاین: همشهری نوشت:
راز این خلوتی عجیب، در تکنیک عکاسی آن دوران نهفته است. لویی داگر برای ثبت این تصویر، صفحه فلزی خود را حدود ۱۰ دقیقه نوردهی کرد؛ زمانی آنقدر طولانی که هیچ جسم متحرکی در آن ثبت نشد. در این میان، تنها یک نفر بهطور اتفاقی در تاریخ ماندگار شد: مردی در گوشه پایین سمت چپ که برای واکس زدن کفشهایش، به اندازه کافی بیحرکت مانده بود تا تصویرش برای همیشه حک شود.
این زمان نوردهی طولانی، همان دلیلی است که چرا در عکسهای قدیمی خبری از لبخند نیست. ثابت نگه داشتن یک لبخند برای دقایق طولانی، آن را به حالتی دردناک تبدیل میکرد و چهره را در تصویر نهایی مخدوش میساخت. روش «داگرئوتایپ» که داگر پس از مرگ شریکش، نیسهفور نیپس، آن را توسعه داد، پیشرفت عظیمی نسبت به نخستین عکس تاریخ بود که با ۸ ساعت نوردهی ثبت شده بود. این پیشرفت، عکاسی را از یک کنجکاوی علمی به یک فناوری انقلابی بدل کرد.