رضاییان در ابتدا درباره قراردادی که با استقلال داشت، گفت: «یک قراردادی بوده که خودشان میدانند سوری بوده. گفتیم مذاکره کنیم. من گفتم مبلغ اینطور باشد و باشگاه هم مبلغ دیگری را مطرح کرد. گفتند سه روز به ما وقت بده، چهار روز هم اگر شدنی است. من آدم بسیار اعتقادی هستم و به خدا قسم همین صحبتهایی که دارم میگویم، شاید یک واو را هم کنار نگذارم. گفتند سه، چهار روز به ما وقت بدهید، ما به شما خبر میکنیم.»
او ادامه داد: «روز بند فسخ من رسید. آن تاریخ آمد و سه روز بعدش من ایران ماندم که ببینم چه خبر است و بعد اگر لازم شد به مسافرت بروم. دیدم خبری نیست و کسی با من تماس نمیگیرد. اصلاً هیچ حس و حالی وجود نداشت.سال قبل هم صحبت و مذاکره داشتیم، رفتوآمد بود، گفتوگو میکردیم، اما این بار هیچ گفتوگویی وجود نداشت.»
رضاییان درباره تلاشش برای مشخص شدن وضعیت قراردادش اظهار داشت: «به آقای تاجرنیا گفتم تکلیف من را مشخص کنید. من این بند را دارم که با ۱۰۰ میلیون فسخ میشود. ما آقای شریعتمداری را نتوانستیم پیدا کنیم که بتوانیم با ایشان ارتباط بگیریم، درباره مسائل مالی صحبت کنیم و ببینیم چقدر میتوانیم پیشنهاد بدهیم و چقدر ندهیم. گفتیم یک کاری کنیم و این بند را تمدید کنیم؛ خودمان گفتیم یک هفته، دو هفته تمدید کنیم، شاید مذاکره انجام شود.»
او با اشاره به شرایط کشور در آن مقطع گفت: «شما فکر کنید به خاطر شرایط جنگی که در کشور بوده و شرایط اقتصادی بدی که وجود داشته، من رفتم مسافرت و در تمام این مدت حتی یک تماس با من گرفته نشد.»