به گزارش سرویس سیاس تابناک، شامگاه ۸ فروردین ۱۴۰۴، خیابانهای اطراف مجلس شورای اسلامی شاهد پایان یک تحصن پرهیاهو بود؛ تحصنی که بیش از ۴۰ روز توسط گروهی از زنان و مردان سوپرانقلابی برای فشار بر اجرای قانون «حجاب و عفاف» برگزار شده بود.
این ماجرا که با ورود نیروهای یگان امداد پلیس تهران به خط پایان رسید، بار دیگر نام مهری طالبیدارستانی را بر سر زبانها انداخت؛ زنی که بسیاری او را از بانیان این حرکت میدانند، هرچند حضور فیزیکیاش در صحنه تأیید نشده است. اما این پایان کار نبود؛ دستگیری متحصنین و مواضع بعدی طالبی، پرده دیگری از زندگی این زنان پیشقراول انقلابی را بالا زد. اما این بانوان سوپرانقلابی از کجا آمدهاند و به کجا میروند؟
تحصن مقابل مجلس: از آغاز تا پایان
تحصن تقریباً از اواخر بهمن و اوایل اسفند ۱۴۰۳ آغاز شد. گروه کوچکی از حامیان حجاب اجباری مقابل ساختمان مجلس چادر زدند تا ابلاغ قانون «حجاب و عفاف» را مطالبه کنند؛ قانونی که در دولت ابراهیم رئیسی تصویب شده بود، اما رئیسجمهور مسعود پزشکیان از اجرای آن سر باز زد و گفته بود: «نمیخواهم با این قانون مقابل مردم بایستم.» متحصنین که عمدتاً بانوانی سوپرانقلابی بودند، با شعارهایی علیهpan>
طالبی و رجبی، با سواد و تحلیل محدود و تکبعدی و هیجان زیاد، با تشویق و میدان دادن دیگران، به ناگاه ضریب میگیرند، نبض انقلابیگری را در دست میگیرند و بعد، بدون پرداخت هیچ هزینهای، محو میشوند، فحاشی به مخالفان سیاسی یکی از رویکردهای مشترک این دو زن بوده است؛ رویکردی که اتفاقا باعث میشود به اصطلاح خشاب فعالیت آنها خالی شود و به سرعت به موقعیت ” حرفی برای گفتن نداشتن” برسند!
این الگو نشان میدهد که بانوان سوپرانقلابی، بیش از آنکه بازیگر باشند، در بازی دیگری، برای نقش آفرینی انتخاب شده اند؛ انتخابشده برای جنجال، و کنار گذاشتهشده پس از آن. آیا این سرنوشت، انتخاب خودشان است یا برای آن انتخاب شدهاند؟ پاسخ شاید در سکوت امروز رجبی و تردید فردای طالبی نهفته باشد.
کوثر خسروی