عصر ایران – در دورانی که خودروهای چندمنظوره (MPV) و شاسیبلند هنوز بازار را به کنترل در نیاورده بودند، خانوادهها برای حملونقل و سفرهای خود عمدتا به خودروهای استیشن تکیه میکردند. کانسپت «رنو اوادو» که در نمایشگاه خودروی ژنو سال ۱۹۹۵ معرفی شد، نقطه عطفی در تغییر ماهیت این خودروها از وسایل صرفا کاربردی به خودروهایی جذاب و شیک بود. این مدل در واقع پیشزمینه تولید رنو لاگونا استیشن (نِوادا) محسوب میشد که چند ماه پس از آن به بازار عرضه شد.
طراحی ظاهری و بدنه
طراحان رنو برای عبور از ظاهر خشک و صرفاً عملکردیِ استیشنهای سنتی، ظاهری مدرن و سیال به اوادو بخشیدند. ادغام چراغهای عقب در شیشه بزرگ و منحنیشکل، همراه با طراحی یکپارچه سپر، چراغهای جلو و جلوپنجره، چهرهای متمایز به این کانسپت داده بود. همچنین استفاده از نوارهای محافظ طرح چوب در کنارههای بدنه، ادای احترامی به استیشنهای کلاسیک معروف به «وودی» در آمریکا محسوب میشد.