اقتصاد۲۴– وضعیت اهواز غمگین است. شهر خاکی رنگ شده است. در خیابانهای آن که قدم میزنید انگار در مهی از خاک و فقر قدم برمیدارید. همهچیز رنگ و بویی از فقر و غم و نداری میدهد. فقری که گاهی با نوستالژی دورانی از دسترفته آذینبندی میشود. اکنون به دوران پایان امپراتوری شهری نفتخیز در نفتخیزترین و ثروتمندترین استان ایران نزدیک میشویم. حتی آمارهای جهانی خبر از عدم امکان بازگشت این شهر به دوران قبل از بحران را به ما گوشزد میکنند. خبر تلخ است، اما واقعی است.
آلودگی هوا و حمله بادهای خاکآلود و غبارآلود، بافت جمعیت شهری و روستایی را در خوزستان تغییر داده و جابهجا کرده است. مهاجرت برنامه اصلی متمولان شهر است. کسانی که در کرج و اصفهان و تهران در شهر دوم جاگیر شدهاند، روابط اجتماعی خود را شکل داده و در پی آینده سازی برای خود و فرزندان خود هستند. از این جهت، کرج پیشروتر از شهرهای دیگر است. شرایط آب و هوایی بهتری دارد و مردم محلی آن پذیراتر از شهرهای دیگر هستند. با مهاجرت ساکنین متمول به شهرهای دیگر، مهاجران از روستاها و شهرهای کوچکتر به شهرهایی، چون اهواز و آبادان پناه آوردهاند.
کسب و کار گذشته آنها، اغلب دامپروری و کشاورزی بوده است. آنها با تغییر چشمگیر آب و هوا، محل درآمد خود را از دست دادهاند. این است که زبالهگردی، تکدیگری و دستفروشی شغل امروز کشاورزان و دامپروران دیروز شده است. شهرکنشینی در مناطقی که فاقد تاسیسات آبرسانی و تصفیه فاضلاب وعدم پوشش گیاهی و بی پناه در مقابل سیلاب و یا خشکسالی و مراکز آموزشی و بهداشتی است.