به گزاش بولتن نیوز ، در این روز که به یومالله 17 شهریور یا
جمعه سیاه معروف است، دهها تظاهرکننده انقلابی علیه رژیم شاهنشاهی در
میدان ژاله تهران (میدان شهدای فعلی) به راهپیمایی پرداختند که پس از مدتی
کوتاه، توسط نظامیان حکومتی به خاک و خون کشیده شدند تا یکی از تلخترین
جمعههای تاریخ سیاسی این مرز و بوم رقم زده شود. با قتل عام مردم در این
روز، نه تنها معترضان خیابانی را بیم شهادت دست نداد، بلکه آن اتفاق
بزرگترین بهانه را برای همت و تلاش در راه سرکوب نظام وقت شاهنشاهی در
اختیار عموم مردم قرار داد.
اهمیت این روز زمانی بیش از پیش شد که
هنرمندان جامعه ایران، بدون ملاحظه و با خواست قلبی خود به صف اول اعتراضات
مردمی علیه اقدام مرگبار جمعه سیاه پیوستند. در آن زمان هنرمندان حوزههای
مختلف با هر نوع امکاناتی که در اختیارشان بود، اعتراض خود را به حکومت
پهلوی نشان داده و به خلق آثار هنری در زمینه محکومیت این حادثه دست
میزدند. در این بین موزیسینها که همواره یکی از ستونهای اصلی انقلابهای
قرون 20 و 21 بودهاند، بیش از سایر هنرمندان در مقابل این قتلعام
ایستاده و با تأثیرپذیری گفتهها و آثارشان، مردم جامعه را آگاه کرده و
آنها را هم به خط اصلی اعتراضات دعوت میکردند.