به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، این روزها بحث از آسیبشناسی مجالس عزاداری انحراف در شکل عزاداری و مطالبی از این دست زیاد است. برخی متعصبند به همان شیوههای عزاداری سنتی و راه و رسم قدیمیها را میپسندند. بعضی دیگر هم معتقدند که شکل عزاداری باید متناسب با زمانه تغییر کند و اصطلاحاً به روز شود. گروه سوم هم میانه بحث این دو گروه را میگیرند و به عزاداریهای نیمه مدرن و نیمه سنتی یا به چیزی بین این دو شکل معتقد هستند.
بنابر روایت برنا، در پی همین بحث و نظرها، اینجا میخواهیم سراغ سرچشمه برویم و ببینیم ائمه اطهار علیهم السلام بعد از امام حسین علیه السلام چه طور برای حضرت عزاداری میکردند. اصلاً عزاداری میکردهاند یا نه؟ مثل همیشه تاریخ در مورد این جزئیات مهم و شنیدنی خست به خرج داده است، اما آنچه که میبینید خلاصهای است از آنچه که در روایات از سبک عزاداری ائمه علیهم السلام برای جد شریفشان نقل شده است.
سابقه عزاداری برای امام حسین علیه السلام به قبل از وقوع حادثه کربلا بر میگردد. در روایتها آمده است که پیامبلام تحت نظر بود و شیعیان هم زیر فشار مأموران خلیفه قرار داشتند.
در دوران امام هادی علیه السلام و امام حسن عسکری علیه السلام و همچنین دوران ابتدایی امامت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف، عزاداری مخفیانه بر پا میشد.
در رواتی نقل شده که امام زمان علیه السلام در دوران ظهور و غیبت برای مصیبت جد خود گریه میکند. آن حضرت درباره شهادت امام حسین علیه السلام میفرماید: «اگر روزگار مرا به تأخیر انداخت و از یاری تو دور ماندم و نبودم تا با دشمنان تو بجنگم و با بدخواهان تو پیکار کنم، هر صبح و شام بر شما اشک میریزم و به جای اشک، در مصیبت شما خون از دیده میبارم و آه حسرت از دل پر درد بر این ماجرا میکشم. پس سلام بر آن لبهای تشنه کام و خشکیده. سلام بر کسی که با خون زخمهایش غسل داده شد و سلام بر کسی که با جامهای نیزه و شمشیر شربت شهادت به کامش ریخته شد.»