۲۲ تیر ۱۴۰۵ – ۲۲:۰۰
برای نخستین بار در تاریخ توافقهای اسرائیل با یک کشور عربی، مقاومت و نه اشغال، عامل تشدید تنش معرفی شده است.
به گزارش مشرق، در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۶ وزارت خارجه دولت آمریکا از توافق بر سر یک «چارچوب سهجانبه» میان لبنان و رژیمصهیونیستی با حمایت واشنگتن خبر داد. توافقی که پس از پنج دور مذاکره مستقیم از ۱۴ آوریل، عملا میکوشد ماهیت درگیری میان دو طرف را به سود صهیونیستها بازتعریف کند.
بر اساس متنی که وزارت خارجه آمریکا منتشر کرد پایان جنگ و خروج اسرائیل از اراضی اشغالی لبنان دیگر یک تعهد بیقید و شرط نیست، بلکه به ترتیبات امنیتی مبتنی بر خلع سلاح حزبالله در سراسر خاک لبنان گره خورده است؛ ترتیباتی که باید از سوی دولت لبنان اجرا، از سوی آمریکا نظارت و از سوی اسرائیل تایید شود. این چارچوب از نظر محتوا، زبان و لحن، از همه توافقهای پیشین لبنان با اسرائیل فراتر میرود؛ از آتشبس ۱۹۴۹ و توافق ۱۷ مه ۱۹۸۳ گرفته تا قطعنامه ۱۷۰۱ و حتی توافق نوامبر ۲۰۲۴. در عمل، این توافق مطالبه سنتی لبنان برای خروج اسرائیل را معکوس کرده است.
این توافق تا آنجا پیش رفته که شامل تعهد دو طرp>گسترش دایره سلطه طلبی آمریکا در منطقه که عمدتا بر اساس اتحاد با رژیم صهیونیستی و امارات در لبنان و سایر نقاط منطقه پیش میرود، میتواند به منافع عربستان، مصر، پاکستان و ترکیه آسیب برساند. این بازیگران، تضعیف کامل ایران و حامیان آن و تقویت سریع نفوذ اسرائیل در لبنان و منطقه را، آن هم در چارچوب سیاستهای توسعهطلبانه و جنگطلبانه، منبع بیثباتی و تهدیدی برای امنیت و نفوذ خود میدانند. همین مسئله باعث شده مخالفت با چنین توافق یکطرفهای در لبنان نیز به حزبالله و امل محدود نماند و موضوع تصویب آن در ساختار دولت با ابهام و حاشیههای جدی روبهرو شود.
در مجموع، این چارچوب سهجانبه بیش از آنکه طرحی برای پایان جنگ باشد، نوعی رولت روسی برای لبنان است؛ توافقی که در ظاهر از ثبات و صلح سخن میگوید، اما در عمل میتواند اشغال را در قالبی جدید تثبیت کند، موازنه داخلی لبنان را بر هم بزند و این کشور را در برابر دور تازهای از بیثباتی، فشار خارجی و حتی خطر درگیری داخلی قرار دهد.