انگلیس تاریخی طولانی از همدستی خاموش در نقض حقوق بینالملل از طریق در اختیار قرار دادن، اطلاعات، تسلیحات و پایگاههای خود به متجاوزان دارد.
انگلیس بهعنوان یکی از بازیگران استعماری سابق و عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل، اغلب خود را مدافع «نظم مبتنی بر قواعد» (Rules-Based International Order) معرفی میکند؛ با وجود این، تاریخ پس از جنگ جهانی دوم نشاندهنده الگویی از مشارکت مستقیم یا غیرمستقیم این کشور در تجاوزهای نظامی است که بارها با اصول حقوق بینالملل، بهویژه منشور سازمان ملل یعنی ماده ۲ (۴) ممنوعیت استفاده از زور و کنوانسیونهای ژنو، در تعارض بوده است.
انگلیس پس از ۱۹۴۵ بیش از ۸۰ مورد دخالت نظامی یا تهدید به استفاده از زور داشته است؛ مثالهای بارز شامل موارد زیر است: