در سالهای پیش از دهه ۱۹۶۰، درمان اختلالات شدید انعقادی عمدتاً به تزریق خون کامل یا پلاسمای تازه متکی بود. مشکل اصلی این روش آن بود که فاکتورهای انعقادی مورد نیاز بیمار در حجم زیادی از خون و پلاسما با غلظت نسبتاً پایین وجود داشتند؛ بنابراین برای رساندن مقدار کافی از یک فاکتور انعقادی به بدن بیمار گاهی لازم بود حجم قابل توجهی از فرآوردههای خونی تزریق شود؛ موضوعی که علاوه بر محدودیتهای عملی، میتوانست خطرات ناشی از بار حجمی را نیز افزایش دهد.
به گزارش مجله خبری نگار،در سالهای پیش از دهه ۱۹۶۰، درمان اختلالات شدید انعقادی عمدتاً به تزریق خون کامل یا پلاسمای تازه متکی بود. مشکل اصلی این روش آن بود که فاکتورهای انعقادی مورد نیاز بیمار در حجم زیادی از خون و پلاسما با غلظت نسبتاً پایین وجود داشتند؛ بنابراین برای رساندن مقدار کافی از یک فاکتور انعقادی به بدن بیمار گاهی لازم بود حجم قابل توجهی از فرآوردههای خونی تزریق شود؛ موضوعی که علاوه بر محدودیتهای عملی، میتوانست خطرات ناشی از بار حجمی را نیز افزایش دهد.