انقراضی ترسناک در کشورمان در جریان است که دست بر قضا سرعت بسیاری هم دارد، اما کمتر توجهی به خود جلب کرده و میکند.
به گزارش «تابناک»؛ در روزهایی که تغییرات رقم خورده در ترکیب جمعیتی کشورمان، توجهها را به خود جلب کرده و تدابیری از جمله قانون جوانی جمعیت برای تعادل بخشی جمعیت در دستور کار قرار گرفته، آمارها حکایت از بی توجهی به یکی دیگر از مولفههای مهم جمعیتی در کشورمان دارد؛ جمعیت روستاییان؛ جمعیتی که تا کمتر از یک قرن پیش، دو برابر جمعیت شهرنشینان بود.
این در حالی است که در کمتر از ۱۰۰ سال از آن نقطه به اینجا رسیده ایم که در آخرین سرشماری عمومی نفوس و مسکن، از ۸۴ میلیون تن جمعیت کشور، حدود ۲۶ درصد معادل ۲۰ میلیون تن را جمعیت روستایی و یک میلیون را جمعیت عشایری تشکیل میدهد و ۷۴ درصد مابقی جمعیت حدود ۶۹ میلیون نفر جمعیت شهری هستند؛ اعدادی که معنایش، جمعیت بیش از سه برابری شهرنشینان در مقایسه با روستاییان است و چرخش جمعیتی بزرگی را در کشورمان روایت میکند.
البته این اعداد به تنهایی برای بیان وضعیت کافی نیستند؛ به عنوان مثال، اگر به نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵ ـ که آخرین سرشماری عمومی به انجام رسیده در کشورمان است ـ مراجعه کرده و آن را با نتایج سرشماری دوره قبل تر، یعنی سال ۱۳۹۰ مقایسه کنیم، پی خواهیم برد که متوسط نرخ رشد سالانه جمعیت روستایی در این بازه زمال گیری موجهای جدید مهاجرت روستاییان باشیم و کار تا آنجا بیخ بیابد که خبر میرسد در استانهایی مانند سیستان و بلوچستان و خراسان جنوبی و حتی خراسان رضوی، نیمی از روستاها خالی از سکنه شده اند، چون حداقلهای زندگی برایشان فراهم نبوده و به عبارتی، دیگر تاب ماندن در روستاهایشان را نداشته اند؛ اتفاقی که بار دیگر کاهش جمعیت روستایی را سرعت بخشیده است.
روندی ناخوشایند که بی شباهت به روند انقراض نیست و در بلندمدت جمعیت روستانشین کشورمان را تا حدی فروخواهد کاست و بر مصایب و مشکلات شهرها خواهد افزود که برای رهایی از آن، مجبور به تدابیری بسیار کلان و هزینه بر خواهیم بود؛ هزینههایی که اگر امروز برای پرداخت شان اقدام کنیم، بسیار کمتر و به صرفهتر هستند، تا فردایی که در آن شهرها با مشکلات تشدید شده و پرشماری مواجه خواهند شد که رفع و رجوع کردن هر کدامشان به بودجههای کلان نیاز دارد.