بحران تنگه هرمز در نگاه نخست با شاخصهای انرژی سنجیده میشود، اما شواهد نشان میدهد دامنه اثرگذاری آن بهمراتب فراتر از نفت و گاز است.
به گزارش خبرنگار مهر؛ برآوردهای بینالمللی از اختلالی سخن میگویند که در مقیاس تاریخی کمسابقه است. تمرکز صرف بر حدود ۱۱ میلیون بشکه نفت و ۱۴۰ میلیارد مترمکعب گاز در گردش روزانه، تصویری ناقص از عمق بحران ارائه میدهد و لایههای کمتر دیدهشده آن را پنهان میکند.
در لایهای عمیقتر، محدودیت عملیاتی این مسیر راهبردی، وابستگی ساختاری جهان به غرب آسیا در تأمین کالاهای غیرنفتی را آشکار کرده است. این منطقه علاوه بر تأمین انرژی، گرهای حیاتی در شبکه مواد اولیه صنایع پیشرفته بهشمار میرود. یکی از مهمترین این اقلام گوگرد است؛ مادهای که بهعنوااز معادلات انرژی برجسته میسازد.
از منظر راهبردی، این وضعیت میتواند به تسریع در متنوعسازی منابع تأمین، بازطراحی مسیرهای تجاری و بازنگری در فناوریهای وابسته به مواد اولیه خاص منجر شود. شرکتهای چندملیتی ناچار خواهند شد ریسکهای ژئوپلیتیکی را بهعنوان متغیری ثابت در تصمیمگیریهای سرمایهگذاری لحاظ کنند. این تحول به شکلگیری الگوهای جدیدی از همکاری منطقهای و رقابت بر سر مسیرهای جایگزین خواهد انجامید. این تحولات برای بازیگرانی که در مرکز این معادله قرار دارند، ظرفیتی فراهم میکند تا نقش ژئوپلیتیکی خود را در سطحی فراتر از بازار انرژی تثبیت و تعمیق کنند و از این موقعیت برای بازتعریف جایگاه خود در نظم اقتصادی آینده بهرهبرداری نمایند.