به گزارش مجله خبری نگار،وقتی گریبان عدم با دست خلقت میدرید/ وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل میآفرید/ وقتی زمین ناز تو را در آسمانها میکشید/ وقتی عطش طعم تو را با اشکهایم میچشید/ من عاشق چشمت شدم نه عقل بود و نه دلی/ چیزی نمیدانم از این دیوانگی و عاقلی/ یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود/ آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود …
همه ما برای یکبار هم که شده این موسیقی را شنیدهایم، ترانهای که حالا افشین یداللهی، ترانه سرایش را از دست داده و هیچ رد و نشانی از خوانندهاش یعنی علیرضا قربانی هم در تلویزیون وجود ندارد. روزگاری بود که صداو سیما نه تنها آثار خوبی را میساخت، بلکه موسیقی بسیار خوبی را هم به مخاطبانش ارائه میداد، اما امروز تهی است از هر اتفاقی که آن چنان خوشایند باشد.
نبود موسیقی خوب از هنرمندان درستی، چون علیرضا قربانی، محسن چاوشی، همایو شجریان و … در تلویزیون در گام اول باعث شده که مخاطب اثر خوبی را نشنود و در گام دوم باعث شده که این هنرمندان به شبکه نمایش خانگی کوچ کنند و آنجا همراه مخاطبانشان باشد.
اینکه چرا این اتفاقات افتاده و جای این هنرمندان خالی است، جای بحث بسیاری دارد؛ به همین بهانه به گفتگو با مقداد شاه حسینی، آهنگساز، خواننده و نوازنده پرداختیم که در ادامه میخوانید.
روزگاری وقتی در تلویزیون تیتراژ سریالی پخش میشد، صدای احسان خواجه امیری و علیرضا قربانی را میشنیدیم، حتی وقتی موسیقی مجید اخشابی از تلویزیون پخش میشد در کوچه و خیابان آن را میشنیدیم، اما چه شده که دیگر نه این خوانندهها برای سریالهای تلویزیون موسیقی میخوانند و نه موسیقی در محیط میچرخد؟ آیا این ماجرا ارتباطی به دامنه مخاطبن تلویزیون دارد یا سلیقه مردم تغییر کرده است؟ چه عاملی باعث رخ دادن این ماجرا شده است؟