۱۴۰۵/۰۵/۱۰
دولتها معمولا زمانی به سیاستهای کوپنی و سهمیهبندی بازمیگردند که دیگر ابزار مؤثری برای مهار تورم و حفظ قدرت خرید مردم در اختیار ندارند. در چنین شرایطی به جای درمان بیماری، تلاش میکنند آثار آن را مدیریت کنند. احیای کالابرگ هم از همین جنس است؛ سیاستی که قرار بود فشار حذف ارز ترجیحی را جبران کند، اما اکنون خود به نمادی از بنبست سیاستگذاری اقتصادی تبدیل شده است.
روزنامه اطلاعات نوشت: استدلال دولت از ابتدا روشن بود؛ یارانهای که پیشتر در قالب ارز ترجیحی به واردکننده پرداخت میشد، این بار مستقیماً به مصرفکننده برسد تا هم رانت حذف شود و هم دهکهای پایین آسیب کمتری ببینند. اما این سیاست تنها شکل پرداخت یارانه را تغییر داد، نه ماهیت آن را.
اقتصاد با پولی اداره میشود که وجود دارد، نه با پولی که دولت وعده پرداخت آن را میدهد. هنگامی که منابع مالی کافی برای اجرای یک طرح وجود ندارد، نتیجه چیزی جز انباشت بدهی، تأخیر در پرداخت تعهدات و انتقال هزینهها به آینده نخواهد بود. امروز بسیاری از فروشگاههای پذیرنده کالابرگ به طلبکار دولت تبدیل شدهاند و بخشی از آنها دیگر حاضر نیستند در این طرح مشارکت کنند، زیرا سرمایه در گردش آنها ماهها در انتظار تسویه دولت بلوکه میشود.