عصر ایران؛ مهناز اسلامی* ؛ (دکترای حقوق بین الملل وپژوهشگر حقوق بین الملل محیط زیست)- بیش از ۲۰ سال است که هشدارها، اعتراضات و مطالبات مکرر فرهیختگان، دانشگاهیان ،متخصصان و فعالان حوزه های محیط زیست و اجتماعی و سیاسی در مورد پیشگیری از خشک شدن و یا بعبارت بهتر خشکاندن دریاچه اورمیه به نتیجه نرسیده است .
با بررسی روند خشک شدن دریاچه اورمیه در سالهای اخیر و برنامه های دولتی مصوب و اجرا شده دولتی ،کاملا مشخص میشود که همه برنامه هایی که در حوضه آبریز دریاچه اورمیه صورت گرفته و میگیرد، تماما در راستای خشکاندن دریاچه اورمیه است و چنین مواردی بیش از هر چیز شائبه تعمدی بودن خشک شدن دریاچه را تقویت میکند.
بعنوان مثال بر اساس مصوبه 052139ت/53834 مورخ ۱مرداد ۱۳۹۴ هیات دولت ، احداث هرگونه صنایع و کارخانجات پرآب بر و گسترش اراضی کشاورزی و کاشت محصولات پرآب بر در حوضه آبریز دریاچه اورمیه ممنوع شد . حال آنکه میبینیم عملا کارخانجات و صنایع پر آب بر از جمله فولاد و قند در سالهای بین ۹۴ تا ۱۴۰۴تاسیس و شروع به فعالیت کرده اند .
همچنین پس از این مصوبه اراضی کشاورزی در حوضه بیش از سه برابر( بیش از ۶۷۰هزار هکتار ) افزایش یافته اند و باغات جدید سیب و هلو و آلبالو و مزارع چغندر بیداد میکنند ؛ اراضی دیمی که قرنهاست نی }
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
