دهه شصت، در کنار مسئولیتهای مختلف و بهویژه ریاستجمهوری، هنر انقلاباسلامی را معماری کرد؛ اصلاً بنیانگذارش بود.
یادداشت مهمان، احسان محمدحسنی: همه تلاشش را کرد؛ حتّی ذرهای کم نگذاشت! با حِلم و بردباری، پای سربازان و شاگردانش نشست تا رشد کنند و ثمرهای برای این انقلابِ آخرالزمانی داشته باشند.
دهه شصت، در کنار مسئولیتهای مختلف و بهویژه ریاستجمهوری، هنر انقلاباسلامی را معماری کرد؛ اصلاً بنیانگذارش بود.
همزمان، صاحبامتیاز روزنامه «جمهوری اسلامی» هم بود که آنروزها، با مدیریتی متفاوت، رسانهای شاداب و سرپا بود و در مسیر انقلاباسلامی میتاخت. روزنامهای که، برخلاف امروز، با اعوجاج و وارونگی، پژمرده، بیفروغ وط بعضی اشخاص عنوان شده بود، با عباراتی غیرقابل تصوّر، سرشار از مهر و محبّت و از موضع رهبری حکیم و امام و مرشدی عالیقدر، از نهال پر بار و برکتی که آنروزها خار چشم دشمن شده بود، در برابر کجفهمیها و حملات، مواظبت کرد.
این نمونهها تنها نَمی از یَم دغدغهها و یادگارهای ارزشمند امامی است که پاسدار سرزمین ادب، هنر و فرهنگ این کهنبوموبَر بود.
و کلام آخر اینکه فرهنگ و هنر ایرانزمین، پس از دوران صفویه، هیچکس را نه همپا، بلکه حتی شبیه او، به خود ندید! الحق که یگانهی دوران بود.
والسّلام
به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد
تو را در این سخن، انکارِ کارِ ما نرسد
اگر چه حُسنفروشان به جلوه آمدهاند
کسی به حُسن و مِلاحت به یارِ ما نرسد