اقتصاد۲۴– آمده بود نهاد اداره کشور که آن را برگرفته از نهاد ۱۰۰ ساله رضاخانی میدانست، به هم بریزد. میخواست سفره انقلاب را بتکاند و سودجویانی که سر این سفره، ارتزاق میکنند را بیرون کند. حال آنکه خود، پزشکی بود که حرفهاش را نه فقط در طبابت، که اکثرا در سمتهای دولتی ادامه داد. مدتی رییس دانشگاه علوم پزشکی سمنان بود. چهار دوره نماینده مجلس و از این چهار دوره، دو دوره دبیر و عضو هیئت رئیسه مجلس و یک دوره نایب رئیس اول بود. برادر و دو پسر عمویش نیز در لایههای قدرت فعال بوده یا هستند. این، داستان سید امیرحسین قاضیزاده هاشمی است.
او که به نظر میرسد خود با سفره انقلاب (که مایل به تکاندن آن بود)، پیوندی دیرینه و تنگاتنگ دارد. او که، چون بسیاری از کاندیداهای اصولگرای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰، سهم خود را از دولت سیزدهم نیز گرفت؛ معاون رئیس جمهور پیشین و رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران، دوباره دست به کار شد تا شاید اینبار قرعه کلیدداری پاستور، به نام او رقم بخورد.
او نیز مانند بسیاری از چهرههای شناخته شده جریان قدرت متولد مشهد است. پدرش نانوا و مادرش روضهخوان بود. او در رشته پزشکی از دانشگاه فردوسی فارغالتحصیل شد. قاضی زاده در سال ۸۱ معاون درمان بنیاد جانبازان خراسان شد و بعد از آن به عضویت هیئت امناء دانشگاه علوم پزشکی مشهد درآمد. سه سال بعد و در سال ۱۳۸۴، با حکم کامران باقری لنکرانی، وزیر بهداشت دولت محمود احمدینژاد، به ریاست دانشگاه علوم پزشکی سمنان منصوب شد و تا سال ۱۳۸۷ در این سمت ماند. او خود در این رابطه اظهار کرده: «…دکتر لنکرانی از سالها پیش با ما همفکری داشتند. از دوران تشکیل جامعه اسلامی دانشجویان با هم رفیق شدیم و بعدا هم من رییس دانشگاهش بودم و با هم همکاری داشتیم. دورهای که ایشان کاندیدای ریاست جمهوری بود، بنده سخنگوی جریانی بودم که از ایشان حمایت کرده (جبهه پایداری) و به خواست دکتر لنکرانی هم سخنگو شدم و اینقدر رفاقت و نزدیکی بین ما بوده است. الان هم همفکری وجود دارد و به هم کمک میکنیم.».