تبعید امام خمینی یک جابهجایی مکانی نبود، نوعی آزمون معنا بود. آزمون اینکه آیا یک اندیشه بدون حضور فیزیکی زنده میماند؟ در انقلاب اسلامی، امید نه بر اساس رؤیاسازی که بر اساس یک اعتماد اخلاقی بنا نهاده شد. در آن روزها مردم به مردی امید بسته بودند که حاضر شده بود هزینه بدهد، از مقاومت عقب ننشیند و سخن و رفتارش یکی باشد. این هماهنگی گفتار و رفتار، سرمایهای بود که تبعید هم نتوانست آن را بسوزاند
جوان آنلاین: بازگشت تاریخی حضرت امام خمینی رهبر کبیر انقلاب اسلامی، ۴۷ ساله شد. سالروز این رویداد تاریخی میطلبد از زاویهای روزآمد مورد بررسی قرار گیرد. امری که نویسنده مقال پی آمده به ضرورت آن پی برده و برای تحقق آن کوشیده است. امید آنکه تاریخپژوهان انقلاب اسلامی و عموم علاقهمندان را مفید و مقبول آید.
تبعید؛ آغاز انتظار، نه پایان تکاپو
تبعید امام خمینی رهبر کبیر انقلاب اسلامی به کشور ترکیه در ۱۳ آبان ۱۳۴۳، در نگاه نخست میتوانست پایان یک ماجرا تلقی شود. رژیم پهلوی نیز با همین منطق عمل کرد: حذف فیزیکی رهبر به امید فروکش کردن اعتراض! اما خطای محاسبه دقیقاً همینجا بود. تبعید، نه پایان سیاست که زمانمندشدن آن بود. رهبر سیاسی از میدان حذف نشد، بلکه به «افق» تبدیل شد! حضوری دور، اما دائمی. در این دوره، سیاست از شکل سازمانی و کلاسیک آن فاصله گرفت و به امری معنایی بدل شد. انتظار، جای تشکیلات رسمی را گرفت و همین امر بهتدریج به زبان مشترک نیروهای متکثر اجتماعی تبدیل شد: روحانی، دانشجو، بازاری، کارگر و کارمند.
۱۲ بهمن، تنها یک روز نبود